ติมพรุกขสูตรทางสายกลางแห่งความสุข [Verse 1] ณ เชตวันอันสงบงาม ติมพรุกขะถามด้วยใจใฝ่หา สุขและทุกข์เกิดจากผู้ใดหนา เกิดจากตน หรือคนอื่นสร้างมา พระศาสดาตรัสด้วยเมตตา อย่าเพิ่งยึดคำตอบใดไว้ก่อน สิ่งทั้งหลายล้วนแปรเปลี่ยนสั่นคลอน ตามเหตุปัจจัยซ่อนอยู่ภายใน [Pre-Chorus] ไม่ใช่ตนสร้าง ไม่ใช่ผู้อื่นทำ ไม่ใช่บังเอิญเกิดขึ้นตามลมไหว สุขและทุกข์ยังมีอยู่จริงในใจ แต่ความจริงนั้นลึกกว่าที่คิดกัน [Chorus] ทางสายกลางแห่งสุข คือปลุกปัญญาให้รู้เท่าทัน ทุกข์เกิดเพราะเหตุปัจจัยสัมพันธ์ ดั่งสายธารไหลผ่านไม่หยุดนิ่ง เมื่ออวิชชาคลายลงจากใจ แสงแห่งธรรมจะส่องทุกสิ่ง สุขแท้ไม่ต้องวิ่งตามช่วงชิง แต่เกิดจากใจที่รู้และเข้าใจ [Verse 2] เพราะอวิชชาจึงมีสังขาร เกิดวิญญาณสืบต่อเป็นสายใหญ่ ก่อความยึดมั่น ความอยากในหัวใจ หมุนเวียนไปเป็นทุกข์ไม่รู้จบ เมื่อมองเห็นเหตุแห่งการเกิด ปัญญาเปิดดั่งฟ้าหลังเมฆกลบ ปล่อยวางความหลงที่เคยประสบ วงจรทุกข์ก็สงบลงทีละน้อย [Bridge] โลกวันนี้เต็มไปด้วยความเร่งรีบ ผู้คนรีบไขว่คว้าความสุขเลื่อนลอย เทคโนโลยีมากมายใช่คำตอบทั้งหมด หากใจยังร้อนรุ่มและเฝ้าคอย จงสร้างสติในทุกก้าวเดิน เรียนรู้เผชิญสุขทุกข์อย่างไม่ถอย ชุมชนเกื้อกูล การศึกษาและการแบ่งปัน จะนำสังคมพ้นความเปลี่ยวดาย [Chorus] ทางสายกลางแห่งสุข คือปลุกปัญญาให้รู้เท่าทัน ทุกข์เกิดเพราะเหตุปัจจัยสัมพันธ์ ดั่งสายธารไหลผ่านไม่หยุดนิ่ง เมื่ออวิชชาคลายลงจากใจ แสงแห่งธรรมจะส่องทุกสิ่ง สุขแท้ไม่ต้องวิ่งตามช่วงชิง แต่เกิดจากใจที่รู้และเข้าใจ [Outro] หงายสิ่งคว่ำ เปิดสิ่งที่ปิดบัง ดุจประทีปส่องทางในคืนมืดใหญ่ เมื่อเห็นเหตุแห่งทุกข์ด้วยหัวใจ ก็พบความสุขยั่งยืนตลอดกาล ทางสายกลางแห่งสุข... คือทางแห่งปัญญา ที่นำพาชีวิตและสังคม สู่สันติสุขอันยั่งยืน
