Rano wracał do mnie wczorajszy czas, Dunajec, Sokolica, las. Trzy Korony jeszcze miałam w oczach, a nocą szłam przy tobie pośród drzew. Pamiętałam twój śmiech i twój głos, twoją dłoń, gdy zapadał zmrok. Nie wiedziałam, co przyniesie jutro, lecz chciałam znów zobaczyć twój wzrok. Jeszcze nie wiem, co przyniesie nam czas, jeszcze nie wiem, dokąd zaprowadzi nas. Wczoraj spotkałam cię na górskiej drodze, a dziś jesteś w moich myślach wciąż. Nie wiem, czy to chwila, czy coś więcej, lecz chcę cię zobaczyć jeszcze raz. Wczoraj kończyła się nasza wędrówka, a coś nowego zaczęło się w nas. Pod drzwiami pensjonatu zatrzymał się czas, latarnie ginęły w lekkiej mgle. Miałam powiedzieć tylko „dobranoc”, lecz zamiast słów pocałowałam cię. To była chwila, krótka jak oddech, a jednak została we mnie na dłużej. Odwróciłam się szybko i zniknęłam za drzwiami, nie wiedząc, co pomyślisz o mnie. Następnego dnia ruszyłam do Szczawnicy, z bagażem i myślami pełnymi nas. Nie chciałam pytać, nie znałam odpowiedzi, wiedziałam tylko, że chcę cię zobaczyć. Jeszcze nie wiem, co przyniesie nam czas, jeszcze nie wiem, dokąd zaprowadzi nas. Wczoraj spotkałam cię na górskiej drodze, a dziś jesteś w moich myślach wciąż. Nie wiem, czy to chwila, czy coś więcej, lecz chcę cię zobaczyć jeszcze raz. Wczoraj kończyła się nasza wędrówka, a coś nowego zaczęło się w nas. Przed Orlicą siedziałam z dziewczynami, przy kawie kończył się dzień. Wtedy zobaczyłam cię z plecakiem, jak wracasz z drogi zmęczony. Spojrzeliśmy na siebie bez słowa, jakby wczorajsza noc trwała wciąż. Nie padło pytanie o tamten pocałunek, tylko uśmiech i twój spokojny głos: — Jutro Homole? Uśmiechnęłam się. — Jutro Homole. I już wiedziałam, że nasza droga jeszcze się nie kończy.
