(Verse 1) Op een warme lentedag, een zonnestraal zo fel, Belde mijn tante, honderd jaar, haar stem nog immer schel. Ze klom de trap op, naar de zolder, hoog en stoffig oud, En vond haar Bermuda short, die herinnering weer ontvouwd. (Chorus) „Met dit mooie weer, trek ik ze weer eens aan, Mijn oude Bermuda short, zo kleurrijk en spontaan. Nu zie ik mijn knieën, zoals in lang vervlogen tijd, Herinneringen aan het leven, in hun eeuwige pracht en glans bereid. (Verse 2) De short was vijftig jaren oud, maar paste haar nog steeds, Een stukje van haar jeugd, in de lente bries verweesd. Ze stond daar in het zonlicht, haar ogen vol van vreugd, Met die oude knieën zichtbaar, een sprankje van haar jeugd. (Bridge) We lachten samen, ik kon het haast niet geloven, Dat deze oude short, nog zo veel leven kon beloven. Een stukje verleden, weer tot leven gebracht, Op een warme lentedag, waar de tijd even stil werd gedacht. (Outro) De lente bracht een glimlach, op haar gerimpeld gezicht, Met die oude Bermuda short, in het zachte zonlicht. En zo zal ik herinneren, die bijzondere dag, Mijn honderdjarige tante, en haar jeugdige lach. (Fade to silence)
