[Intro – 0:00–0:25 | low hum, wind, single piano notes, distant choir slowly rising] [(instrumental, ambient intro)] [Verse 1 – 0:26–1:00 | calm, intimate female voice, soft piano and cello background] Chciał w ogniu wykuć własne imię, Na granitach czasu wyryć cień. Dłonie jego rozsypały pył — stworzyły zimę, Jakby świat był tylko snem. Z miast uczynił groby swej chwały, Z ust zniknęły ludzkie słowa. Patrzył w lustro – tam herosi stali, Lecz w oczach tylko pustka się chowa. [Chorus – 1:01–1:35 | fuller sound, drums and choir rise, dark cinematic tension] Chciał być jak bóg dawnych wojen, Jak kamień, co wieczność pozna. Lecz gdy spłonie ziemia, morze, człowiek, Nawet szczur nie szepnie imienia twego już. [Verse 2 – 1:36–2:05 | deeper tone, cello and strings build, slow pulse of drums] Na tron z żelaza wchodził sam, Koronę z lęku w serca wbił. Świat milczał, gdy wdrażał swój plan, Był królem ciszy, bez ciała i krwi. Dłonie drżały nad mapą blizn, Kreślił drogi ku własnej chwale. W oczach dzieci gasił nadziei świt — „Ja jestem słońcem, i wszystko spalę”. [Chorus – 2:06–2:35 | stronger rhythm, emotional crescendo, layered vocals and strings] Chciał być jak bóg dawnych wojen, Jak kamień, co wieczność pozna. Lecz gdy spłonie ziemia, morze, człowiek, Nawet szczur nie szepnie imienia twego już. [Bridge – 2:36–3:00 | instrumental break, metallic echoes, ghostly choir whispers] I gdy wiatr porwie kurz jego snów, I ruiny legną w cień, Echo spyta: „po co król?”, Gdy nie ma już komu klęknąć? [Final Chorus – 3:01–3:30 | full cinematic climax, choir and strings in mourning tone] Chciał być jak bogowie dawnych wojen, Jak mit, co przetrwał czas. Lecz gdy zniszczył wszystko, co było do kochania, Niebo zamknęło się w milczeniu — A ziemia zapomniała nas. [Outro – 3:31–3:50 | slow fade, distant wind and fading bell tone] [(instrumental ending)]
