อุปวาณสูตรเพราะผัสสะ...จึงมีทุกข์ [Intro] เสียงลมพัดผ่านใจในคืนเงียบงัน คำถามยังเวียนวนอยู่ทุกวัน เหตุใดชีวิตจึงมีทุกข์ปะปน เหมือนคลื่นลมสับสนในหัวใจ [Verse 1] บางคนบอกว่าเราทำตัวเอง บางคนกล่าวโทษใครอีกคนที่อยู่ไกล บางคนว่าโชคชะตากำหนดไว้ ให้ร้องไห้และเจ็บช้ำอย่างเดียวดาย พระอุปวาณะเคยทูลถาม ถึงความจริงในนิยามแห่งความหมาย พระพุทธองค์ตรัสด้วยแสงแห่งธรรมฉาย ว่าทุกข์ทั้งหลาย...ล้วนมีเหตุปัจจัย [Pre-Chorus] มิใช่เพราะเขา มิใช่เพราะเรา แต่เพราะใจรับเอาแล้วหวั่นไหว เมื่อรูปเสียงกลิ่นรสผ่านเข้ามาในใจ ผัสสะจึงก่อให้เกิดความรู้สึกตามมา [Chorus] เพราะผัสสะ...จึงมีทุกข์ เพราะใจปรุง...จึงมีน้ำตา หากรู้ทันสิ่งที่ผ่านเข้ามา ทุกข์นั้นก็อ่อนล้า...และจางไป เพราะผัสสะ...จึงมีสุข เพราะใจปลุกความหมายขึ้นมาใหม่ เมื่อมีสติคอยเฝ้าดูภายใน จะพบว่าทุกสิ่งไป...ตามเหตุและผล [Verse 2] คำพูดหนึ่งคำอาจทำให้เศร้า หรือรอยยิ้มเบาๆ ทำให้สุขล้น แต่แท้จริงมิใช่คำของใครบางคน หากเป็นใจของตนที่ตอบสนอง เมื่อเข้าใจที่มาของอารมณ์ จะไม่จมอยู่ในความหม่นหมอง ไม่กล่าวโทษใครให้ใจขุ่นข้อง และไม่มองตนเองด้วยความเกลียดชัง [Bridge] โลกยังคงมีเสียงวิจารณ์ มีเหตุการณ์ที่ไม่เป็นดังใจหวัง แต่ผู้มีสติย่อมไม่พลาดพลั้ง เพราะรู้เท่าทันความรู้สึกทุกคราวไป ดั่งใบไม้ไหวตามแรงลม แต่ไม่จมลงในกระแสใด ดั่งสายน้ำที่ไหลผ่านอย่างเข้าใจ ปล่อยทุกอย่างเป็นไปตามธรรม [Chorus] เพราะผัสสะ...จึงมีทุกข์ เพราะใจปรุง...จึงมีน้ำตา หากรู้ทันสิ่งที่ผ่านเข้ามา ทุกข์นั้นก็อ่อนล้า...และจางไป เพราะผัสสะ...จึงมีสุข เพราะใจปลุกความหมายขึ้นมาใหม่ เมื่อมีสติคอยเฝ้าดูภายใน จะพบว่าทุกสิ่งไป...ตามเหตุและผล [Outro] เมื่อเข้าใจต้นเหตุแห่งทุกข์ ใจจะลุกขึ้นจากความสับสน ไม่โทษใคร ไม่โทษตน แต่เรียนรู้เหตุผลแห่งชีวิต ทุกสิ่งเกิดขึ้นแล้วดับไป เหมือนเมฆลอยในฟ้ากว้างสุดขอบทิศ เหลือเพียงสติและความรู้เท่าทันจิต เป็นแสงนำชีวิต...สู่ความสงบงาม เพราะผัสสะ...จึงมีทุกข์ และเพราะปัญญา...ทุกข์จึงคลายลง
