Rzeka czarna od dymu, ginie w nocy brzeg, Nadszedł rozkaz, którego nie chciał słyszeć nikt. Spadamy za późno, w płonący nocny cień, Po drugiej stronie ktoś wciąż wstrzymuje krok. Przeprawa w ciemności, łodzie idą na dno, Kto dojdzie – ten żyje, resztę zabierze zło. Trzymamy ten brzeg, choć się sypie nasz świat, Niemcy idą falami, martwy pada brat. Nikt nie pyta, czy warto, nikt nie liczy ran, Stoimy w ogniu, ściskając w dłoni broń. Driel! Czarna woda Renu! Driel! Czerwony od krwi brzeg! Osłaniamy tych, co mogą odejść w mgłę, A sami zostajemy, by przyjąć główny cios. Generał mówił prawdę, za głośno i wprost, Za prawdę dostał ciszę i skreślony los. O jeden krok za daleko, o ten jeden most, Giniemy pod Driel za cudzych błędów stos. Driel! Czarna woda Renu! Driel! Czerwony od krwi brzeg! Osłaniamy tych, co mogą odejść w mgłę, A sami zostajemy, by przyjąć główny cios. Wygraliśmy honor, przegraliśmy czyny, W obcej ziemi nasza krew za nie własne winy. Driel! Czarna woda Renu! Driel! Czerwony od krwi brzeg! Osłanialiśmy odwrót do ostatka tchu, A potem za wszystko zapłaciliśmy tu. Rzeka zabrała ciała, nurt w ciemność odpłynął... A historia zatarła prawdę pod zimną mgłą.
