அறிமுகம் (Verso 1): சூரியன் எழுந்த போது உலகம் மின்னும், ஒளியின் வெள்ளம் மனதை குளிர்விக்கும். வெட்டிய பூமியில் நிழல் நீங்கும், ஒளி தரும் வாழ்வில் உற்சாகம் பசும். பறவைகள் பாடும் நகைச்சுவை ஸ்வரம், காற்று மெல்லிசை பேசும் அன்பின் அரமம். ஒவ்வொரு கதிரும் கதைகளை சொல்கின்றது, வெளிச்சம் நமக்குத் தேவை என்று கேட்கின்றது. பல்லவி (Refrão): சூரிய ஒளியில் உயிர்கள் வாழும், அது நம் மனதைக் கொளுத்தி போலும். ஒளி தரும் அருள், வாழ்வின் வனம், சூரிய கதிர்கள் எங்கேயும் நிறம். இடைக்காட்சி (Verso 2): மலைகளின் உச்சியில் அது மின்னும், காடுகள் யாவும் அதன் ஓவியமாய் கண்ணும். காற்றின் பிம்பத்தில் நடனம் ஆடும், நதிகள் அதன் வெளிச்சத்தால் கீற்றுச் செய்வதும். சூரியனின் ஒளி ஒரு வாழ்வின் ஜோதிடம், அது ஒவ்வொரு நாளும் புதியதாய் எழும்பும். நம் வாழ்வின் பாதையை ஒளிரச் செய்கின்றது, அதில் நம் கனவுகள் மேலே சென்று விளங்குகின்றது. பல்லவி (Refrão): சூரிய ஒளியில் உயிர்கள் வாழும், அது நம் மனதைக் கொளுத்தி போலும். ஒளி தரும் அருள், வாழ்வின் வனம், சூரிய கதிர்கள் எங்கேயும் நிறம். புளவி (Ponte): நிழல் நீங்கும், இருள் ஓடும், ஒளியின் அழகு நமக்குள் ஊடும். சூரியன் ஒரு கலைஞன், ஒரு மாயம், அது எப்போதும் தரும் வாழ்க்கையின் ஜீவநாயகம். பல்லவி (Refrão Final): சூரிய ஒளியில் உயிர்கள் வாழும், அது நம் மனதைக் கொளுத்தி போலும். ஒளி தரும் அருள், வாழ்வின் வனம், சூரிய கதிர்கள் எங்கேயும் நிறம். முடிவு (Outro): சூரியனின் வெளிச்சம் நம் இருளை அழிக்கும், அது நம் வாழ்வின் அர்த்தத்தை விளக்கும். ஒவ்வொரு கதிரும் நம் மனதின் உறுதி, சூரிய ஒளியில் வாழ்வின் புது விதி.
0/500