Song Cover Image

„Do wo et Platt noch klingt“ – Hoomaach

„Do wo et Platt noch klingt“ – Hoomaach an de Selfkant (Selfkanter Platt, mit Herzblut) Do wo de Wind öm et Eck pfeift leis, un et Jras op de Wiesen glänzt wie Eis, do steiht de Kirchturm jraad wie ne Speer, dat es uns Selfkant – do jehöre mer her. Von Tüddern noh Höngen – nix es zo weit, mit’m Fiets un Kopp frei hätt mer all Zick. Millen, et Dörp, wo dat Leben noch ruht, un in Süsterseel schmeckt de Schinken noch joot. In Gangelt stonn de Stään noch fest, do jeht’s op Kirmes met Schmackes un Jäst. Et Bönnschesmaat, et Erbsesoppfest – he‘ bennt et Herz, nit nur de Rest. Haaren brummt met Traktor un Schlepper-Gebrumm, un in Waldfeucht jitt et noch Läden, nit dumm. Do brennt et Licht noch hinter Gardin, et Kaffekränzche es wie früher – so muss dat sinn! Un Heinsberg selvs – de Stadt met Charme, wo mer noch winkt met de echter Arm. Ob Markt, ob Maifest, ob Schützenball, dat Hätz es offen, och ohne Knall. Mer jöhre zosamme, ob Kermes oder Brand, wat hier passiert, dat jeht övver Land. Un wenn et dämmert, dann jeht mer noh Huus, met e kleene Schwatz un ne Schnaps als Jruß. Refräng: „He Selfkant, mi Eck, do wo Platt noch lebt, wo et Herz durch Felder un Dörfer schwebt. Hier es kei‘ Glanz, doch et Jlöck janz nah, met Schnüss voll Platt un met Heimat da.“ Et Selfkanter Platt, dat kracht un klingt, wenn en Oma verzällt, wie et früher ging. Met Botterbrot, Senge un Hofeier frisch, et es nit vergangen – et sitz noch am Tisch.