Als we ’s nachts naar huis toe te gaan, je lippen blauw van rode wijn. En je plotseling mijn hand vast pakt. Kan ik alleen nog maar gelukkig zijn. Buiten kleurt het morgenrood, maar jij wil nog niet slapen. Dus haal ik maar de fietsen op en we rijden naar de haven. Voor jou laat ik het licht aan, ook als ’t me te fel is. Aan jou schrijf ik brieven, die niemand ooit leest. Voor jou blijf ik stil, als alles te luid wordt. Kijk naar moeilijke series, al begrijp ik ze niet. Voor jou laat ik het licht aan, ook als ’t me te fel is. Ik luister naar platen die niemand kent. Ik reis met jou naar de verste landen, het maakt me echt niet uit, zo lang je bij me bent. Ik kook voor je lievelingskost, al vind ik het niet echt smaken. En lach weer om je lievelingsgrap, ook al kan hij me niet echt raken. De morgenlucht is bitterkoud, en toch duurt deze nacht te kort. Je hoofd ligt op mijn schouder nu, terwijl de stad heel langzaam wakker wordt. Voor jou laat ik het licht aan, ook als ’t me te fel is. Aan jou schrijf ik brieven, die niemand ooit leest. Voor jou blijf ik stil, als alles te luid wordt. Kijk naar moeilijke series, al begrijp ik ze niet. Voor jou laat ik het licht aan, ook als ’t me te fel is. Ik luister naar platen die niemand kent. Ik reis met jou naar de verste landen, het maakt me echt niet uit, zo lang je bij me bent. Voor jou laat ik het licht aan, ook als ’t me te fel is. Aan jou schrijf ik brieven, die niemand ooit leest. Voor jou blijf ik stil, als alles te luid wordt. Kijk naar moeilijke series, al begrijp ik ze niet. Voor jou laat ik het licht aan, ook als ’t me te fel is. Ik luister naar platen die niemand kent. Ik reis met jou naar de verste landen, het maakt me echt niet uit, zo lang je bij me bent. Als we ’s nachts naar huis toe gaan. Je lippen blauw van rode wijn. En je plotseling mijn hand vastpakt. Kan ik alleen nog maar gelukkig zijn……..
