Vers 1 Når jorda vaknar, stille og mjuk, og lyset fell som varme ord, då spirer livet fram frå jord, og kviskrar lågt: “eg er her no”. Vers 2 Lufta er mild, ho luktar nytt, av håp og alt som snart skal skje, og vinden stryk så mjukt forbi, og dagane blir lengre med. Refreng Det spirer no, det gror i fred, ein ny song veks i alt som er, eg kjenner noko stort og nær, som pustar stille her hos meg. Vers 3 Det er som verda pustar djupt, som om det finst ein større veg, i alt som lever, alt som gror, ein stille glans eg kan få sjå. Vers 4 Kven er det som lyser her, i kvar ein knopp som opnar seg? Kven målar himmelen så vid, og lèt meg kjenne meir enn eg? Refreng Det spirer no, det gror i fred, ein ny song veks i alt som er, eg kjenner noko stort og nær, som pustar stille her hos meg.
0/500