(Intro) (Ήχος από βήματα σε πέτρα και αναπτήρα) Εδώ στη Γη... ράβω ιστορίες. Με το νήμα της γραφής. Ά-Γνωστος... μα παρών. (Verse 1) Μέσα στο χρόνο, ένα κομμάτι χώρου ζητάω Στον Βιολαβύρινθο χαμένος, μα τον δρόμο πατάω Δεν είμαι δέσμιος, είμαι ο δημιουργός του δεσμού Ηχώ της σιωπής μου και φλόγα του ενθουσιασμού Ποτίζω φύλλα νεκρά, με της ψυχής το μελάνι Η δικαιοσύνη που διψάω, ποτέ δεν μου φτάνει Είμαι ο Άνθρωπος του μέλλοντος, το χθες το ορίζω Σε κάθε λέξη που πετάω, έναν κόσμο χτίζω. (Chorus) Είναι το Όν που ψέλνει Ομ, η Πύλη η στενή Μια έξοδος απ’ την ύλη, φωνή οικουμενική Το ΕΝ που έγινε Τρία, τα ΝΕΑ που σοκάρουν Οι Αθάνατοι ακούν, οι Αγέννητοι το παίρνουν. (Verse 2) Τεμαχίζω το τέρας, τον Φρανκενστάιν του τώρα Πριν η λήθη σκεπάσει αυτή την άγια χώρα Αλεξήνωρ, ο προστάτης μες στο διάπυρο άπειρο Κρατάω το φως αναμμένο, σ’ έναν κόσμο ανήμπορο Μην κλάψετε για μένα, αν το σώμα με προδώσει Η Ανάμνηση θα μείνει, τη σφραγίδα θα δώσει Εί-Ναι η αλήθεια, το ίχνος μου μένει εδώ Αν-Υπαρκτός ανάμεσα σας, μα πάντα θα σας κοιτώ. (Outro) (Heavy Bass) Η Π-Ένα της ψυχής μου... Η Πύλη προς το Ένα. Εί-Ναι. (Fade out)
