Çocukluk bir dilim salçalı ekmeğe sığan koca bir dünyadır. İçinde kin barındırmayan, küslüklerin sadece iki parmağın birleşmesiyle son bulduğu tertemiz alandır. Savaşlar aslında bir çocukluk kaybıdır Savaşlar anlamsızdır çünkü Hiçbir ideoloji ve sınır kavgası Bir çocuğun gülüşünden daha değerli değildir Belki de bu dünyayı kana bulayanlar: Hiç çelik çomak oynamamış Pamuk tarlalarında koşmamış Bir komşu teyzenin elinden adaletli bir tas süt içmemiş olanlardır. Eğer herkes çocukluğunu doyasıya yaşasaydı; Elindeki oyuncak kamyonu Paylaşmayı bilen bir çocuk Büyüdüğünde toprakları paylaşmak için tankları sürmezdi. Haydi bugün o şarkıyı yeniden söyleyelim. Hesapsızca çıkarsızca. Tıpkı o parmak uçlarımızı birleştirip barış ilan ettiğimiz o anlardaki gibi: "Barışalım konuşalım yine oyun oynayalım!"
