Twee april, mijn vader heen, Verwacht, en toch, plotseling leeg. Uit het ziekenhuis, een tasje klein, Zijn spullen, zijn telefoon, nu van mij. Na tranen, zorgen, regelen veel, Zetten we zijn telefoon weer eens aan. Op het scherm verschijnt, hel en fel, Een bericht met verwijt, zo onaangenaam schel. “Schermtijd gedaald, twee uur per dag, Gebruik minder, hoor!” de boodschap mag. Mijn broer lacht bitter, cynisch, kil, “Geen overlijdensacte, nee, dit is het signaal.” Vandaag ben je pas echt dood, zo schijnt, Als je schermtijd daalt, en de stilte zwijgt.
