[Intro] Op het sneeuwtapijt, een avontuur mislukt, Mijn neef, geblesseerd, zijn sleutelbeen verbrijzeld. In de Franse nacht, met pijn en met bloed, Naar de eerste hulp, waar de dokter hem herkent. "Jij weer?" zucht hij, een blik vol verdriet, Een vaste klant, met ongeluk als lijflied. De verpleegster wacht, met hechtingen klaar, Terwijl de narcose hem meeneemt naar ergens ver. De trein naar Delft, langs velden vol sneeuw, Een geknakt sleutelbeen, maar de geest die bleef. Thuiskomst en rust, met herinneringen zo sterk, Aan sneeuw en aan zalm, aan pijn en aan werk. [Outro] Zo gaat het leven, met vallen en opstaan, Een val, een sleutelbeen en nog net niet doodgaan. Een lied van gebroken botten en zilte zalm, Van tegenslag en kracht, en een laatste galm. (Fade to silence)
0/500