Σε έναν βράχο μακρινό, στης θάλασσας την άκρη, εκεί που ο ήλιος ξαγρυπνά και το νερό είναι δάκρυ, έζησε μια γυναίκα απλή, με δύναμη θηρίου, η μόνη ζωντανή πνοή του έρημου τοπίου. Δεν είχε όπλα στην ποδιά, μόνο σταυρό στο χέρι, και μία πίστη αληθινή που όλος ο κόσμος ξέρει. Κάθε πρωί με την αυγή, προτού το φως να απλώσει, σήκωνε τη σημαία της, ελεύθερη να νιώσει. Με μια σημαία για σπαθί και την ψυχή ασπίδα, κρατούσε ολοζώντανη την ίδια την Πατρίδα. Κάθε που υψώνει το πανί, ο άνεμος σωπαίνει κι η Ελλάδα πάνω στο νησί μαζί της ανασαίνει. Κι όταν φυσούσε ο άνεμος της ζέστης και του κρύου, έστεκε εκεί καρτερικά, σαν άγγελος Κυρίου. Σαράντα χρόνια ολόκληρα, με θάρρος κι ελπίδα, έδειχνε σ’ ολή τη γη πού βρίσκεται η Πατρίδα. Τώρα ο ανδριάντας της, τον ουρανό αγκαλιάζει και κάθε πλοίο που περνά τον βράχο της κοιτάζει. Γιατί η Κυρά ακόμα ζει στης θύμησης το κύμα και η σημαία της πετά, πάνω από κάθε μνήμα. Με μια σημαία για σπαθί και την ψυχή γι' ασπίδα, κρατάει ολοζώντανη την ίδια την Πατρίδα. Κάθε που υψώνει το πανί, ο άνεμος σωπαίνει κι η Ελλάδα πάνω στο νησί μαζί της ανασαίνει.
