Gdy róg królewski zbudził świt, A chorągwie porwał wiatr, Za królem ruszył rycerz mój... A ze mną został tylko płacz. Wróć do mnie, mój rycerzu, wróć, Niech miecz już odpoczynku szuka. Niech Bóg odwróci groty włóczni, Niech zgaśnie wojny zawierucha. Każdej nocy modlę się w ciszy, Żebyś odnalazł drogę. Bo choć odjechałeś z królem, Ty jesteś całym moim światem. Na srebrnej zbroi słońce lśni, Koń niesie go ku obcym dniom. Nie spojrzał wstecz, bo taki los — Król wezwał go na bój. Ja tylko krzyż uczynić mogłam, I skryć łzy pod lnianą chustą. Bo serce moje razem z nim Opuściło rodzinny próg. Wróć do mnie, mój rycerzu, wróć, Niech miecz już odpoczynku szuka. Niech Bóg odwróci groty włóczni, Niech zgaśnie wojny zawierucha. Każdej nocy modlę się w ciszy, Żebyś odnalazł drogę. Bo choć odjechałeś z królem, Ty jesteś całym moim światem. Minęło lato, przyszła mgła, Na murach zamilkł dawny śmiech. W kominku dogasa ostatni żar, A listów nie przynosi nikt. Na wieży bije ciężki dzwon, Każdy jego ton jak cios. Czy żyjesz jeszcze pośród bitew? Czy tylko wiatr zna odpowiedź? Jeśli poległeś za swój kraj, Niech anioł niesie cię ku gwiazdom. Lecz jeśli jeszcze bije twe serce, Niech poprowadzi cię ku domowi. Wróć do mnie, mój rycerzu, wróć, Niech wojna nie odbiera marzeń. Niech król zwycięży i zakończy bój, Byś mógł znów przekroczyć próg. A jeśli los rozdzieli nas, Pozostanę wierna do ostatnich dni. Bo raz oddane rycerskie serce Nigdy nie przestaje kochać. Wiatr uniósł królewskie sztandary, Lecz nie uniósł mojej nadziei. Dopóki bije serce w piersi, Będę czekać... na mojego rycerza.
0/500