Η θλίψη είναι γκρίζος, σιωπηλός ταχυδρόμος, ισχνό το πρόσωπό του, γαλανός ο κόσμος, απ’ τον στενό του ώμο κρέμεται μια τσάντα, φτωχό και σκοτεινό το ρούχο του για πάντα. Στο στήθος του φτηνό «τικ-τακ» χτυπά, στον δρόμο γλιστρά δειλά και σιγανά, στους τοίχους των σπιτιών κολλάει σιωπηλά, και χάνεται στην πόρτα ξαφνικά.
