Dzień po dniu wlewają kroplę niepokoju do krwi Mówią: to dla bezpieczeństwa, to tylko na chwilę Zaczyna się od szeptu, od ostrzeżenia w mediach A kończy na tym, że boisz się własnego cienia Strach wchodzi powoli, jak mgła o poranku Najpierw zamykasz drzwi na dwa zamki zamiast jeden Potem sprawdzasz okna, potem unikasz ulic Aż w końcu akceptujesz, że tak właśnie ma być Mówią: świat jest groźny, pełen niewidzialnych wrogów Trzeba się pilnować, trzeba być ostrożnym zawsze I uczysz się żyć z tym ciężarem na piersi Bo lepiej się bać niż ryzykować spokój Dzieci uczą się lęku razem z alfabetem Dorastają w świecie, gdzie pytanie jest podejrzane Gdzie wychylenie głowy to zagrożenie dla wszystkich A cisza w odpowiedzi staje się nową normą Strach staje się powietrzem, którym oddychamy Nie zauważasz go już, jak nie zauważasz tętna Jest narzędziem porządku, najcichszą bronią Która trzyma w ryzach lepiej niż jakikolwiek mur Ale gdzieś w głębi wciąż pamiętasz inny świat Gdzie śmiech nie wymagał pozwolenia na ryzyko Gdzie wolność nie była luksusem dla odważnych Wystarczy jeden oddech bez strachu w gardle Żeby przypomnieć sobie, że lęk nie jest naturalny Że można żyć bez ciągłego spojrzenia za siebie Bo kiedy strach staje się codziennością To znak, że ktoś inny decyduje o twoim życiu