EN ↓ --- [Intro] Mam w kieszeni mały alarm który dzwoni tylko w próżni Nie pytaj, skąd znam ten dźwięk on mnie wymyślił później. [Verse 1] W windzie rośnie mi akwarium piętro minus siedemset. Ktoś przykleił do sufitu instrukcję obsługi powiek. Na języku mam satelitę, gubi sygnał, kiedy milczę. W mojej głowie idą strajki rzeczy, których nie policzę. [Pre-Chorus] Nie jestem smutna, tylko złożona z części, których nie ma w sklepie. Nie jestem zgubiona, tylko zapisana na mapie, która sama ślepnie. [Chorus] Oddycham pod wodą z ognia, mam płuca z cienkiego szkła. Każdy mój ruch robi kopię, która nie wraca do mnie już dwa. Wysyłam siebie bez adresu, w kopercie z czarnego dnia. A ty mnie czytasz od końca, jak błąd, który sens jeszcze ma. [Post-Chorus] Ha-ha, halo, nie ma mnie w systemie, moje moje imię śpi pod napięciem. Ha-ha, halo, ktoś oddycha przeze mnie, ale ale robi to pięknie, pięknie. [Verse 2] Na balkonie kwitną windy, każda jedzie tylko w bok. Mój cień dostał własne hasło i nie wpuszcza mnie co rok. Miasto żuje neonami stare znaki interpunkcji. Przecinek udaje kobietę, kropka prosi o instrukcję. [Pre-Chorus] Nie jestem ciszą, tylko maszyną, która śpiewa bez zasilania. Nie jestem blisko, tylko precyzyjnie źle wpisana do spotkania. [Chorus] Oddycham pod wodą z ognia, mam płuca z cienkiego szkła. Każdy mój ruch robi kopię, która nie wraca do mnie już dwa. Wysyłam siebie bez adresu, w kopercie z czarnego dnia. A ty mnie czytasz od końca, jak błąd, który sens jeszcze ma. [Bridge] Jeśli mnie znajdziesz w lodówce, między wtorkiem a tlenem, nie otwieraj za szybko mogę rozpaść się w teren. Jeśli usłyszysz mój oddech w kablu od starej windy, to znaczy, że jeszcze działam, tylko nie w tej samej chwili. [Breakdown] Nie dotykaj mojej wersji beta ona gryzie, kiedy śpi. Mam pod skórą alfabet z metalu który nie chce mówić mi. [Final Chorus] Oddycham pod wodą z ognia, mam płuca z cienkiego szkła. Każdy mój ruch robi kopię, która nie wraca do mnie już dwa. Wysyłam siebie bez adresu, w kopercie z czarnego dnia. A ty mnie czytasz od końca, jak błąd, który sens jeszcze ma. [Outro] Mam w kieszeni mały alarm, który dzwoni tylko w próżni. Kiedy ucichnie naprawdę wtedy dopiero mnie usłyszysz. EN [Intro] I keep a tiny alarm in my pocket, it only rings inside the void. Don’t ask me how I know that sound it invented me afterwards. [Verse 1] An aquarium grows in the elevator, floor minus seven hundred. Someone glued onto the ceiling a manual for operating eyelids. On my tongue there is a satellite, it loses signal when I’m quiet. Inside my head, there are strikes of things I cannot count. [Pre-Chorus] I’m not sad, I’m assembled from parts they don’t sell anywhere. I’m not lost, I’m only written on a map that blinds itself. [Chorus] I breathe underwater made of fire, with lungs of delicate glass. Every move I make leaves a copy that never comes back as me. I send myself without an address, in an envelope made of black day. And you read me from the ending, like an error that still makes sense. [Post-Chorus] Ha-ha, hello, I’m not in the system, my name sleeps under voltage. Ha-ha, hello, someone breathes through me, but she does it beautifully, beautifully. [Verse 2] Elevators bloom on the balcony, each one only moves sideways. My shadow created its own password and won’t let me in for years. The city chews with neon teeth on old punctuation marks. A comma pretends to be a woman, a full stop asks for instructions. [Pre-Chorus] I’m not silence, I’m a machine that sings without power. I’m not close, I’m only precisely miswritten into the meeting. [Chorus] I breathe underwater made of fire, with lungs of delicate glass. Every move I make leaves a copy that never comes back as me. I send myself without an address, in an envelope made of black day. And you read me from the ending, like an error that still makes sense. [Bridge] If you find me in the fridge, between Tuesday and oxygen, don’t open it too quickly I might collapse into terrain. If you hear my breathing inside the cable of an old elevator, it means I still function, just not in the same moment. [Breakdown] Do not touch my beta version, she bites when she is sleeping. I have a metal alphabet under my skin that refuses to speak to me. [Final Chorus] I breathe underwater made of fire, with lungs of delicate glass. Every move I make leaves a copy that never comes back as me. I send myself without an address, in an envelope made of black day. And you read me from the ending, like an error that still makes sense. [Outro] I keep a tiny alarm in my pocket, it only rings inside the void. When it finally goes silent that is when you’ll hear me.
