Kapag Nakita Kitang Nag-aalab ng Galit

**(Kapag Nakita Kitang Nag-aalab ng Galit)** Ang dilim ay nag-aapoy sa loob, isang bagyong ligaw, Magaspang na hangin ang nagdadala, wala nang matatakbuhan sa mundo ng bulong. Sa bawat tibok ng puso, nagngangalit ang alon, Handa nang magising ang halimaw, sa gutom kong nakakalunod, Ang malupit na pagkakamali, walang pitong tahimik sa dibdib. Parang sinaunang nilalang, nagmamasid sa dilim, Mga anino’y nahahawak, papalapit na sa iyo, Primal na pagnanasa, sa aking laman at dugo, Nagliliyab ang aking damdamin, sa laban na ito’t lalo pang sumisigaw. Palagi kitang babagsakin, takot ang iyong kuta, Mga alingawngaw ng pinagmulan, bumubulong — “Nandito na.” Laging tumingin sa likod, ang takot ang gabay, Sa nalalapit na katapusan, nakatago ako sa iyong dilim. Naghahanap ng dahilan, sabik na manguhuthot, Anuman ang baluktot mong isip, gutom ko'y kapanalig, Walang bato, walang kanlungan, malamig ang mundong ito, Nasa labas ka mag-isa, sa aking mga anino, ikaw ang magiging tanga. Bilangin ang iyong biyaya, harapin ang kasalanang iyong sinulat, Narito na ang galit, panahon na upang magbayad. Ang boses ko'y aangat, melodiyang bakal ang dalang, Mga ungol at sigaw, kasi ang nagniningning sa atin. Sa tibok ng tambol, pag-ugong ng mga string, Ang iyong kapalaran ay bumubuo ng awit ng pagkasira. Kapag nakita kitang nag-aasam ng dugo, walang pagtakas, Hindi ako bulag — sa gabing ito https://suno.com/song/099f8a27-8d6b-4421-810a-369657efa00b?sh=BFWd7CBK4Tzsst6B