[Verse 1] Eg gekk ein um niðmyrk dýrð, þar hrím ok rótir blönduðust fyrð. Flóð í fjöru syngja lágt, skuggar sveima, draumar þágt. Eg sá ei sól, né mann né mál, einrödd hljómaði djúpt sem stál. [Verse 2] Ís var jörð, sem andi svaf, vindrinn kvað, þar minning taf. Raddir hrópuðu úr djúpum sár, hvert orð var köld, hvert andardrár. Þær spurðu: „Hver gengr í mjöll og þrá?“ Eg svara hljótt: „Sá er ek sjálf, þá.“ [Pre-Chorus] Ef þrá mín krefst at þekkja sönn, þrá mín krefst at lifa önn, líf mitt gef, ef viska rönn. [Chorus] Köldr sannleikr vex í mér, Niflheimr, ó Niflheimr. Vil ek gefa mönnum fríð, Niflheimr, mitt sjálf ert tíð. Brunnr mælir, ó Niflheimr, Niflheimr, ó Niflheimr. Brunnr mælir, ó Niflheimr, Niflheimr, ó Niflheimr. [Verse 3] Eg fann þar frið í fangi dauðs, fann þar líf í skugga glóðs. Þar blómið dofnar, en rótin lifir, þar tala goð, sem gleymir og skrifir. Eg drakk af þögn, sem lindin blær, ok sá mitt spegil í vatni nær. [Pre-Chorus] Ef þrá mín krefst at þekkja sönn, þrá mín krefst at lifa önn, líf mitt gef, ef viska rönn. [Chorus] Köldr sannleikr vex í mér, Niflheimr, ó Niflheimr. Vil ek gefa mönnum fríð, Niflheimr, mitt sjálf ert tíð. Brunnr mælir, ó Niflheimr, Niflheimr, ó Niflheimr. Brunnr mælir, ó Niflheimr, Niflheimr, ó Niflheimr. [Verse 4] Niflheimr logar í ljósins hrím, þar endar dauði, þar byrjar frím. Eg geng til baka, í nýjan dag, með hjarta kaldt, en sál í lag. Því alt, sem frýs, mun lifna brátt, í kyrrð er mátt, í dauða sátt. [Pre-Chorus] Ef þrá mín krefst at þekkja sönn, þrá mín krefst at lifa önn, líf mitt gef, ef viska rönn. [Chorus] Köldr sannleikr vex í mér, Niflheimr, ó Niflheimr. Vil ek gefa mönnum fríð, Niflheimr, mitt sjálf ert tíð. Brunnr mælir, ó Niflheimr, Niflheimr, ó Niflheimr. Brunnr mælir, ó Niflheimr, Niflheimr, ó Niflheimr. [Chorus] Köldr sannleikr vex í mér, Niflheimr, ó Niflheimr. Vil ek gefa mönnum fríð, Niflheimr, mitt sjálf ert tíð. Brunnr mælir, ó Niflheimr, Niflheimr, ó Niflheimr. Brunnr mælir, ó Niflheimr, Niflheimr, ó Niflheimr. Translation: [Verse 1] I walked alone through twilight’s glory, where frost and roots mingled deeply. Tides at the shore sang low, shadows drifted, dreams were silent. I saw no sun, nor man nor speech, a single voice resounded deep as steel. [Verse 2] The earth was ice, as spirit slept, the wind spoke, where memory lingered. Voices cried from wounded depths, each word was cold, each breath a sigh. They asked: “Who walks in snow and longing?” I answered softly: “It is myself.” [Pre-Chorus] If my striving demands to know the true, if my striving demands to live life, then I give my life, if wisdom is gained. [Chorus] Cold truth grows within me, Niflheim, oh Niflheim. I would give peace to men, Niflheim, my self you are. The well speaks, oh Niflheim, Niflheim, oh Niflheim. The well speaks, oh Niflheim, Niflheim, oh Niflheim. [Verse 3] There I found peace in death’s embrace, found there life within the embers of shadow. There the flower withers, yet the root lives, there gods speak, who forget and write. I drank in silence from the fresh spring, and saw my reflection in the near water. [Verse 4] Niflheim burns in the frost of light, there death ends, there freedom begins. I walk back into a new day, with heart grown cold, yet soul in tune. For all that freezes shall soon live, in stillness is power, in death – peace.
