[Verse 1] Przyniosłam puentę, starannie dobraną, miała zabłysnąć, gdy przygaśnie głos. Taką, po której wychodzi się z twarzą, a druga strona rozumie swój błąd. Miałam porównać cię do kilku rzeczy, które odchodzą, choć powinny trwać. Lecz ty spytałeś: „Czy naprawdę musisz mieć rację nawet, kiedy jest ci żal?”. W moim przemówieniu zabrakło miejsca na twoją wersję tych ostatnich lat. Byłeś potrzebny jako potwierdzenie, że ja pamiętam, jak wyglądał świat. [Pre-Chorus] Już nabierałam powietrza na zdanie, co miało wszystko rozstrzygnąć za nas. Lecz każde słowo gotowe do walki umiało zranić. Nie umiało trwać. [Chorus] Bez prawa do ostatniego słowa, bez przywileju zamykania scen. Niech twoja pamięć moją opowiada inaczej, niż opowiadam ją ja. Nie muszę wygrać naszego rozstania, nie muszę zostać mądrzejszą o cios. Nie wszystko, czego nie zdołam wyjaśnić, odbiera sens temu, co miało sens. [Verse 2] W mojej opowieści byłeś nieobecny, nawet gdy stałeś o dwa kroki stąd. W twojej — podobno — byłam tak daleko, że każdy powrót przypominał błąd. Obie historie nosiły me nazwisko, choć nie poznałam się w niektórych z nich. Pamięć to bardzo stronniczy kronikarz: wie, co pominąć, żeby dobrze żyć. Już chciałam wnieść poprawki do zeznania, przywołać daty, odtworzyć każdy gest. A ty nie prosiłeś o sprostowanie. Chciałeś powiedzieć, jak było ci ze mną źle. [Pre-Chorus] To nie oznacza, że biorę na siebie wszystko, co w tobie zostawiło ślad. Lecz mogę słuchać bez przygotowania następnej mowy na obronę własnych racji. [Chorus] Bez prawa do ostatniego słowa, bez przywileju zamykania scen. Niech twoja pamięć moją opowiada inaczej, niż opowiadam ją ja. Nie muszę wygrać naszego rozstania, nie muszę zostać mądrzejszą o cios. Nie wszystko, czego nie zdołam wyjaśnić, odbiera sens temu, co miało sens. [Bridge — quietly, piano and cello] Najtrudniej było usłyszeć, że czasem moja bezradność wyglądała jak chłód. Że kiedy chciałam ocalić nas żartem, ty w tym słyszałeś kolejny powód do łez. Nie wszystko wiedziałam. Nie wszystko powiedziałeś. Nie da się dzisiaj wyrównać tych strat. I po raz pierwszy nie szukam takiej prawdy, w której niewinna zostałabym tylko ja. [Instrumental — restrained strings] [Final Chorus] Bez prawa do ostatniego słowa, lecz z własnym głosem, którego już znam. Niech twoja pamięć moją opowiada — nie każdą wersję poprawiać dziś mam. Nie muszę wygrać naszego rozstania. Mogę żałować i nie cofać się. Nie wszystko, czego nie zdołam naprawić, odbiera sens temu, co miało sens. [Outro — spoken softly] Przyniosłam zdanie, po którym miałeś zamilknąć. Wróciłam z twoim. Dopiero w domu zrozumiałam, co powiedziałeś.
