Δεν είναι ζήλια. Είναι ζηλοφθονία. Δεν είναι πόθος. Είναι φθορά. Είναι σκιά που βαραίνει το φως. Δεν λέει "θέλω κι εγώ" λέει "να μην έχεις ούτε εσύ" Δεν θέλω να σε φτάσω. Θέλω να σε δω να πέφτεις. Όχι για να ανέβω, μα για να μην είσαι ψηλότερα. Σαν τσέλο που σέρνεται χαμηλά, σαν βιολί που τρίζει στην άκρη της σιωπής, η φωνή σου δεν τραγουδά, σιγοψιθυρίζει. Και κάθε λέξη είναι πληγή που δεν αιμορραγεί, μα σαπίζει. Είσαι η παύση πριν το χειροκρότημα, η ανάσα που δεν βγαίνει, η σκιά που δεν αντέχει να δει τον άλλον να λάμπει, χωρίς να καίγεται. Σε είδα να στέκεσαι πίσω απ’ το φως, με μάτια που στάζουν σκιά. Είσαι το φίδι που δεν δαγκώνει, μόνο συρίζει: «Αν δεν είναι δικό μου, δεν πρέπει να υπάρχει». Κι όμως, αν σε κοιτάξω κατάματα, αν σε ονομάσω με το αληθινό σου όνομα, ίσως να πάψεις να είσαι φθορά. Ίσως να γίνεις μουσική. Όχι για να λυτρώσεις, μα για να δείξεις πως ακόμη και το πιο σκοτεινό πάθος μπορεί να γίνει μορφή.
