Dag na dag Trein na trein Stap na stap Brein venijn Het landschap Raast voorbij Slenter ik Door straten Keer op keer Spoor naar spoor Elk station Gelaten Zoek ik weg Van wegen Naar woorden In steden Met stegen Zo smal dat De muren Bewolken Het uitschot Van de stad De panden Bevolken Hun stemmen Stil spreken Gedaante Verliezen Hun stemmen Luider gaan Wanneer ze Staan liegen Hun zinnen Zelfs roepen Hier zijn wij En blijven Nacht na nacht Slag na slag Duurt de duur Macht onguur Dan terug Het station Op het spoor Trein na trein Zoek de zin Woorden brij Razend spoort Stad voorbij Geen wolken Zonlicht vrij Razend spoort Veld voorbij Het coupé Geeft ruimte Het landschap Geeft het licht Dag na dag Ik word gek Woorden stroom Geen gedicht
