[Verse 1] Ik heb zo lang gekeken naar wat niet meer kon, naar deuren die gesloten bleven, naar dagen zonder zon. Maar ergens tussen gisteren en alles wat nog wacht, zie ik weer kleine dingen die ik vroeger niet meer zag. Een stem aan tafel, een hand die mij nog kent, een huis waarin ik thuiskom, een morgen zonder plan. En zonder dat ik het verwachtte werd iets in mij weer stil, alsof het leven fluisterde: je hoeft niet meer dan dit. [Chorus] Dankbaarheid vervult mijn hart, niet omdat het leven zacht werd, niet omdat alles overging, maar omdat ik anders kijken kan. Er is ruimte naast het donker, er is lucht rondom de pijn, ik leer te leven met wat blijft zonder alleen dat wat blijft te zijn. En ergens achter morgen brandt geen zekerheid, maar licht. Misschien is hoop niet weten — maar toch weer naar voren kijken met heel je gezicht. [Verse 2] Ik hoef mijn oude wonden niet langer weg te doen, ze mogen met me meelopen zonder ze van 'mij' te noemen. Ik hoef mezelf niet compleet te maken, niet beter dan vandaag. Soms is leven leren dragen wat geen antwoord van je vraagt. En perspectief ontstaat soms niet doordat iets verdwijnt, maar doordat naast dat ene... Toch zoveel mogelijk blijft. Een lach, muziek, een avond, de mensen om mij heen, een hond die naast me ligt — en even is het leven gewoon alleen maar leven. [Chorus] Dankbaarheid vervult mijn hart, niet omdat het leven zacht werd, niet omdat alles overging, maar omdat ik anders kijken kan. Er is ruimte naast het donker, er is lucht rondom de pijn, ik leer te leven met wat blijft zonder alleen dat wat blijft te zijn. En ergens achter morgen brandt geen zekerheid, maar licht. Misschien is hoop niet weten — maar toch weer naar voren kijken met je gezicht. [Bridge] Ik hoef niet terug naar wie ik vroeger was. Ik hoef niet vooruit naar iemand zonder last. Ik ben hier. Met alles wat ik draag. Met liefde. Met littekens. Met deze ene dag. En misschien is dat genoeg: niet overwonnen, niet genezen van het bestaan, maar opnieuw bereid om erin te blijven staan. [Final Chorus] Dankbaarheid vervult mijn hart, voor wat bleef en wat kon groeien, voor de mensen die er waren toen ik zelf geen toekomst zag. Voor het uitzicht dat weer openbreekt, voor wat komen kan misschien, voor het leren leven mét het leven in plaats van ertegenin. En ergens achter morgen hoeft niets vast te staan. Hoop is soms alleen maar zeggen: ik weet het niet — maar ik wil verder gaan. [Outro] Niet alles hoeft te helen. Niet alles hoeft voorbij. Er is meer dan wat mij pijn deed. Er is ook leven. Er is liefde. Er is hoop. En ik ben erbij.
