Ta pieśń jest brzydka, bo tak ma być, Zbrzydzona beznadzieja zaczyna tu wyć. Obrzydła brzydaśność w błocie się tapla, Widać przez ścianę, gdzie chowa się papla. Zakalec w myślach, w słowach zepsucie, To jest przebrzydłe, fatalne uczucie! Brzydka, brzydaśna, przebrzydle zbrzydzona! Piosenka, co w mękach została zrodzona! Beznadziejna beznadzieja rzęzi i stęka, To jest najgorsza na świecie piosenka! Słowa się plączą jak sznurowadła, Cała estetyka do rowu nam wpadła. Zbrzydło mi wszystko, nawet to granie, Obrzydle brzydaśne to zamieszanie. Krzywe i nudne, beznadziejnie słabe, Jakbyś w tej pieśni zobaczył ropuchę i żabę! Brzydka, brzydaśna, przebrzydle zbrzydzona! Piosenka, co w mękach została zrodzona! Beznadziejna beznadzieja rzęzi i stęka, To jest najgorsza na świecie piosenka! Zbrzydło... Obrzydło... Koniec piosenki. Do trzeciej zwrotki nie przyłożę ręki!
