Intro: fLexI (niskim głosem, ledwo słyszalnie, jak mantra) „...to się powtarza... co noc, co tydzień, co życia cykl...” Refren: Osiem dusz w cieniu rogu — nie wiem czy chcę tam być Dwanaście pustych flaszek, po drugiej wszystko jak mit Dwie drogi, pół decyzji — znowu nie wiem którą iść Po tym wszystkim tylko echo, i tak trudno mi się zbić wszystko takie... woah-woah, niby światło, ale... woah-woah Verse 1: jeden pokój, sześć historii – żadna nie ma końca każdy gra tu rolę, każdy szuka nowego słońca mieszają sprite z czymś gorzkim, nie pytaj, co to przysięgają, że są sobą – ale zapomnieli o sobie dawno Schowaj ból, to nie na to czas, więcej nie potrzebne niż kwas wskaż miejsce które interesuję cię, a ja odpowiem że je już znasz nie zapomnisz tego dnia, wszystko sie ciagle zlewa poniewasz wiesz jak bawic się, tak do samego dna marijuana, endrofiny zrobią z ciebie króla-króla zapomnji o wszystkim i daj w to nura-nura Jestem w świecie zabaw, różnym od porządku piję wodę która, w chwilę zmienia się w żołądku w kuchni nie ma tego wszystkiego, żadnej wódy tam zastanaiwają się czy świat się skończył czy się skruszył Hook: Między tymi wrażeniami, nikt nie słucha siebie w głosnikach osiemset ósemkami nawala brzmienie ja chciałbym tylko chwili dla przyjaciół - mnie grzeje ale słyszę że melodię się przybiję mokrym ukojeniem Refren: Osiem dusz w cieniu rogu — nie wiem czy chcę tam być Dwanaście pustych flaszek, po drugiej wszystko jak mit Dwie drogi, pół decyzji — znowu nie wiem którą iść Po tym wszystkim tylko echo, i tak trudno mi się zbić wszystko takie... woah-woah, niby światło, ale... woah-woah Verse 2: ona mówi: „chyba się znamy” – ale to było dawno patrzy jakby znała moje myśli – trochę za jasno mówi, że wróciła, bo tu nadal coś ją trzyma a ja myślę: może tylko szuka cienia rytmu schodzę niżej, pytam: „chcesz tu zostać czy zniknąć?” ona mówi: „z tobą wszystko byłoby jak fikcja” jestem prosty – mówię wprost: „chodźmy gdzieś na bok” bo tu każdy temat szybko tonie w szumie głosów z ziomkami, ale myślę o niej – między wersami czyta mnie oczami, jakby szukała brakujących części pięć minut wystarczy, by odciąć się od reszty pytam: „czy to marzenie, czy sprawdzasz, czy jestem pewny?” Refren: Osiem dusz w cieniu rogu — nie wiem czy chcę tam być Dwanaście pustych flaszek, po drugiej wszystko jak mit Dwie drogi, pół decyzji — znowu nie wiem którą iść Po tym wszystkim tylko echo, i tak trudno mi się zbić i to wszystko takie woah-wow, woah-wow i to wszystko takie woah-wow, woah-wow outro: Czasem myślę, że to wszystko tylko faza czasem czuję, że nie mam już własnego ciała Znikam w tłumie, w którym każdy patrzy w ściany może czary wrócą… ale dziś — tylko dym i banał
