(ท่อน 1) น้ำสูงขึ้นทุกที เมืองนี้กลายเป็นทะเล หาดใหญ่เหมือนนครบาดาล ถูกคลื่นลมพัดพาไม่ปรานี ผู้คนยังยืนไม่ไหว แต่หัวใจไทยยังลุกขึ้นสู้ กลางวันที่ทุกบ้านถูกน้ำกลืนหาย ยังมีน้ำใจหลั่งไหลไม่หยุด (ท่อน 2) ในงานช่วยน้ำท่วม เสียงหนึ่งก็ดังขึ้นมา แสงเวทีสะท้อนใบหน้า ความเหนื่อยล้าที่เก็บไว้ในใจ โอ๊ตพูดเบา ๆ แต่ดังไปทั้งเมือง “เราช่วยกันเองได้…” แล้วคำต่อมาก็สะท้อนทุกหัวใจว่า— (ท่อนฮุค) “พึ่งกันเองได้ มีรัฐบาลไว้ทำไม?” คำเดียวสั่นสะเทือนยิ่งกว่าน้ำท่วมเมืองใหญ่ เป็นเสียงจริงแทนหัวใจคนที่ยังยืนสู้กลางภัย ถามหาความหวัง…จากคนที่ควรยื่นมือมาช่วย (ท่อน 3) ยอดบริจาคพุ่งไกลจากหัวใจทุกดวง WHYLIVE รวมพลังศิลปิน ไม่ปล่อยใครต้องลอยค้างกลางคลื่น แต่คำถามยังลอยอยู่เหนือฟ้า ว่าเหตุใดคนไทยต้องยืนลุยลำพังทุกครั้งที่ภัยมา? (ท่อนฮุคใหญ่) พึ่งกันเอง พึ่งประชาชน แล้วบทบาทผู้นำที่เรามีอยู่คืออะไร? เมื่อวิกฤตมา เรากลับต้องก้าวเข้ามาแก้เองทุกครั้ง หรือวันหนึ่งชะตาจะบังคับให้เราถามซ้ำคำเดิมอีกครั้ง— (บริดจ์) ไม่ใช่คำเกรี้ยวกราด แต่คือเสียงจริงจากใจคนหนึ่งที่กำลังจมอยู่ในน้ำ เมื่อความหวังที่เรียกว่ารัฐ ห่างออกไปทุกวันเหมือนคลื่นที่ไม่มีวันย้อนกลับ (ท่อนจบ) เมืองนี้ยังยืนอยู่…เพราะมือของพวกเราทุกคน ประเทศนี้ยังอยู่…เพราะหัวใจที่ไม่ทิ้งกัน แต่เรายังรอคำตอบ ว่า—เมื่อพึ่งกันเองได้ เรามีรัฐบาล…ไว้ทำไม?
