ΚΑΠΟΙΕΣ ΣΤΙΓΜΕΣ / ΔΗΜΗΤΡΙΟΣ ΓΚΟΓΚΑΣ

(verse 1) Κάποιες στιγμές που χάνονται μαζί μας βαθιά στην κοιμισμένη γη. Σκορπίζονται όπως η ψυχή μας, σαν στάχτη ενός άδοξου ποιητή. (chorus) Νομίζω πως μιλούν με τα έγκατα μας και με των δένδρων τα ριζώματα. Ανθούνε σαν καρποί, μες στ΄ αίματά μας του φθινοπώρου τα φυλλώματα. (verse 2) Την πλάτη μας χτυπούνε κι αντηχούνε τα γέλια παν΄ στων τάφων την σιγή και φτάνουν στις καρδιές όσων πονούνε γιατί έχουν γίνει βράχοι μοναχοί.