Below is the text in Polish https://suno.com/s/QaoIZvQwnPgX8uaC -------------------------- Dies irae dies illa, Solvet saeclum in favilla: Teste David cum Sibylla. Quantus tremor est futurus, Quando iudex est venturus, Cuncta stricte discussurus! Tuba mirum spargens sonum Per sepulcra regionum Coget omnes ante thronum. Mors stupebit et natura, Cum resurget creatura, Iudicanti responsura. Liber scriptus proferetur, In quo totum continetur, Unde mundus iudicetur. Iudex ergo cum sedebit, Quidquid latet apparebit: Nil inultum remanebit. Quid sum miser tunc dicturus? Quem patronum rogaturus, Cum vix iustus sit securus? Rex tremendae maiestatis, Qui salvandos salvas gratis: Salva me, fons pietatis. Recordare Iesu pie, Quod sum causa tuae viae: Ne me perdas illa die. Quaerens me, sedisti lassus: Redemisti crucem passus: Tantus labor non sit cassus. Iuste iudex ultionis, Donum fac remissionis, Ante diem rationis. Ingemisco, tamquam reus: Culpa rubet vultus meus: Supplicanti parce Deus. Qui Mariam absolvisti, Et latronem exaudisti, Mihi quoque spem dedisti. Preces meae non sunt dignae: Sed tu bonus fac benigne, Ne perenni cremer igne. Inter oves locum praesta, Et ab haedis me sequestra, Statuens in parte dextra. Confutatis maledictis, Flammis acribus addictis, Voca me cum benedictis. Oro supplex et acclinis, Cor contritum quasi cinis: Gere curam mei finis. Lacrimosa dies illa, Qua resurget ex favilla Iudicandus homo reus: Huic ergo parce Deus. Pie Iesu Domine, dona eis requiem. Amen. =========== Dzień on boży, dzień on grozy W popiół świat ogniem położy Tak Dawid z Sybillą wroży. Jakiej tam dzień będzie trwogi, Kiedy przyjdzie Sędzia srogi, Wybada wszytko bez folgi. Trąba dźwięku przedziwnego Po grobach świata wszytkiego Zbierze wszytkich przed tron jego. Śmierć się z przyrodzeniem zdziwi, Gdy umarli wstaną żywi, Przed sąd na sprawę lękliwi. Z księgą wniosą pismo ono, W którym wszytko jest zamkniono, Z czego by świat osądzono. Sędzia tedy gdy zasiędzie, Skryte rzeczy zjawi wszędzie, Nic bez karania nie będzie. Cóż tam pocznę, człek strapiony, Kogo sproszę do obrony, Gdzie ledwie święty zbawiony? Królu strasznej wielmożności, Ty ludzi zbawiasz z litości, Zbaw mię, źrzódło łaskawości! Racz pomnieć, mój Jezu drogi, Żem przyczyną twojej drogi, Nie stracaj mię w on dzień srogi. Szukałeś mię aż do mdlenia, Umarłeś dla odkupienia, Nie chciej takich prac zniszczenia. Sędzio w zemście sprawiedliwy, Odpuść mój grzech nieszczęśliwy, Nim przyjdzie liczby dzień ckliwy. Wzdycham jako obwiniony, Wzrok mój wstydem zapłoniony, Patrz, Boże, na głos zniżony! Ty Maryję rozgrzeszyłeś I łotrowi odpuściłeś; I mnie duszność zostawiłeś. Niegodneć są prośby moje, Lecz ty spraw przez dobroć twoję, Żebym nie wszedł w wieczne znoje. Daj miejsce między owcami, Nie racz mię łączyć z kozłami, Staw w prawej stronie z sługami. Zhańbiwszy gromem przeklętych, Na pożar ognistych wziętych, Racz mię przywołać do świętych. Proszę w pokornym zniżeniu, Serce na popiół w strudzeniu, Miej pieczę o mym skończeniu. Dzień on szczere opłakanie, Ktorego z prochu powstanie Przed sąd straszny człowiek winny. Zbawże go, Boże jedyny, Panie Jezusie wdzięczny, Racz im daj pokój wieczny. Amen.
