Het Licht dat door de barsten schijnt

[Couplet 1] Jij was nog bijna kind, mijn vrouwtje, toen je broer Alex uit het leven gerukt werd. Niemand die je tranen ving, niemand die de stilte brak. Woorden die een moeder nooit tegen haar dochter zeggen mag Bleven jaren in je wonen als een winter zonder dag [Couplet 2] Toen reed je met de wagen in een gracht, staal en glas en angst en pijn Dromen die je had gekoesterd zouden nooit meer dezelfde zijn En daarna kwam nog meer verlies, je vader veel te vroeg gegaan Soms leek het alsof het leven jou steeds opnieuw wou slaan [Refrein] Maar het licht kwam door de barsten Niet door muren zonder pijn Wat gebroken werd door het leven Kan een bron van liefde zijn Niet de sterksten zullen blijven Niet wie altijd heeft gewonnen Maar wie vrede wist te zaaien In de harten van de mensen [Couplet 3] Wij verlangden naar een kindje, maar die deur bleef voor ons dicht En ik zag hoe je bleef zoeken naar een straal van nieuw licht Soms verdwaalde je in schaduwen, in verdriet dat niemand zag Maar zelfs daar bleef ergens leven wat zo diep in jou altijd lag [Couplet 4] Toen kwam Tamara in ons huis, een klein meisje in jouw armen En jij gaf haar al de liefde waarmee jij jezelf wou warmen Jaren later brak je opnieuw, toen de waarheid werd verteld Het verraad van wie je altijd vertrouwde, maakte dat je hele wereld helde [Refrein] Maar het licht kwam door de barsten Niet door muren zonder pijn Wat gebroken werd door het leven Kan een bron van liefde zijn Niet de sterksten zullen blijven Niet wie altijd heeft gewonnen Maar wie vrede wist te zaaien In de harten van de mensen [Brug] Ik zag je vallen, ik zag je vechten, ik zag de stormen in jouw hoofd Ik zag je terugkeren, langzaam, moedig de vrouw worden die jij had beloofd te worden Wijs en goed en liefdevol, een klankbord voor verdriet Een vredesduif, een kind van de natuur, dat niemand echt verliet [Laatste Refrein] Want het licht kwam door de barsten En dat licht verdwijnt niet meer Het leeft verder in de bloemen In een glimlach, elke keer In de mensen die jij hielp In de rust die jij kon geven In de liefde die je zaaide Door heel diep mee te leven [Outro] En wanneer ik door de tuin loop, tussen rozen, gras en wind Hoor ik nog zacht je stem, zoals alleen een geliefde die hoort En dan fluister ik: “Mijn vrouwtje, je hebt meer achtergelaten dan je ooit zelf hebt kunnen zien” Want je licht kwam door de barsten En het schijnt er nog steeds doorheen