Η ζωή που δεν έζησα / El nem élt élet

+ Show full styles

V6-MINI

Θα ’ταν όμορφο αν κάποτε με έβρισκες.
Χωρίς να ψάχνεις, χωρίς καν να ξέρεις πως εμένα ακριβώς ψάχνεις.
Έτσι απλά, μια μέρα εντελώς συνηθισμένη, που τίποτα το ξεχωριστό δεν θα ’μοιαζε πως θα συμβεί.
Να με έβρισκες.
Και να ’μπαινες μέσα μου να κατοικήσεις.
Όχι όπως μπαίνει κανείς σ’ ένα σπίτι,
μα όπως το όνειρο μπαίνει στον κοιμισμένο.
Αθόρυβα, τόσο φυσικά, σαν να ήσουν πάντα μέσα μου.
Κι όταν ξημέρωνε, να μην ήξερα πια αν εγώ σε είχα ονειρευτεί ή αν εσύ συνέχιζες να ονειρεύεσαι εμένα.
Θα ’ταν όμορφο να έμενες μέσα μου.
Όχι μόνο όσο είναι εύκολο ν’ αγαπάς,
μα κι όταν η σιωπή βαραίνει πιο πολύ κι από τις λέξεις.
Όταν δεν είμαι όμορφος, δεν είμαι δυνατός, κι όταν δεν υπάρχει μέσα μου τίποτα ιδιαίτερο για ν’ αγαπήσει κανείς.
Μονάχα εγώ.
Κι όμως, εσύ να έμενες.
Θα ’ταν όμορφο να μπορούσα κι εγώ να υπάρχω μέσα σου.
Κάπου τόσο βαθιά, που να μην φτάνει πια ούτε η λησμονιά.
Για να μην ξέρω πια πώς θα είχα γίνει αν δεν με είχες βρει.
Να μη γίνω κάποιος άλλος, με κάποια άλλη, κάπου αλλού.
Να μην υπάρχει μια άλλη ζωή, όπου θα προσπερνούσαμε ο ένας τον άλλον σ’ έναν άγνωστο δρόμο.
Κι εσύ θα με κοιτούσες, κι εγώ θα σε κοιτούσα.
Ίσως μάλιστα να χαμογελούσαμε ο ένας στον άλλον.
Κι ύστερα θα συνεχίζαμε τον δρόμο μας.
Και δεν θα μαθαίναμε ποτέ πως εκείνη ακριβώς τη στιγμή είχαμε αφήσει πίσω μας ολόκληρη τη ζωή μας.
Να μην υπάρχει ένα άλλο χέρι μου που θα το κρατάει κάποιος άλλος.
Ένα άλλο όνομα, που θα το προφέρει κάποιος άλλος με την τρυφερότητα που περίμενα από σένα.
Ένα άλλο κρεβάτι, όπου δίπλα σε κάποιον θα ξυπνάω και πάλι μόνος.
Να μην υπάρχει ένα πρωινό που να μη μου λείπεις μόνο και μόνο επειδή δεν σε γνώρισα ποτέ.
Γιατί ίσως αυτό να ήταν το πιο θλιβερό.
Όχι να σε χάσω,
μα να ζήσω μια ολόκληρη ζωή χωρίς ποτέ να μάθω ποιον έχασα.
Μόνο αυτή να υπάρχει.
Αυτή η ζωή.
Εκείνη όπου με βρήκες και μπήκες μέσα μου να κατοικήσεις.
Εκείνη όπου δεν χρειάστηκε να γίνω κάποιος άλλος για να μ’ αγαπήσεις.
Κι ούτε εσύ χρειάστηκε να μου υποσχεθείς τίποτα.
Γιατί απλώς έμεινες.
Κι αν κάποτε με ρωτήσουν πού βρίσκεσαι,
να μην μπορώ να σε δείξω.
Μονάχα να δείξω εμένα.

2067/7500

Θα ’ταν όμορφο αν κάποτε με έβρισκες. Χωρίς να ψάχνεις, χωρίς καν να ξέρεις πως εμένα ακριβώς ψάχνεις. Έτσι απλά, μια μέρα εντελώς συνηθισμένη, που τίποτα το ξεχωριστό δεν θα ’μοιαζε πως θα συμβεί. Να με έβρισκες. Και να ’μπαινες μέσα μου να κατοικήσεις. Όχι όπως μπαίνει κανείς σ’ ένα σπίτι, μα όπως το όνειρο μπαίνει στον κοιμισμένο. Αθόρυβα, τόσο φυσικά, σαν να ήσουν πάντα μέσα μου. Κι όταν ξημέρωνε, να μην ήξερα πια αν εγώ σε είχα ονειρευτεί ή αν εσύ συνέχιζες να ονειρεύεσαι εμένα. Θα ’ταν όμορφο να έμενες μέσα μου. Όχι μόνο όσο είναι εύκολο ν’ αγαπάς, μα κι όταν η σιωπή βαραίνει πιο πολύ κι από τις λέξεις. Όταν δεν είμαι όμορφος, δεν είμαι δυνατός, κι όταν δεν υπάρχει μέσα μου τίποτα ιδιαίτερο για ν’ αγαπήσει κανείς. Μονάχα εγώ. Κι όμως, εσύ να έμενες. Θα ’ταν όμορφο να μπορούσα κι εγώ να υπάρχω μέσα σου. Κάπου τόσο βαθιά, που να μην φτάνει πια ούτε η λησμονιά. Για να μην ξέρω πια πώς θα είχα γίνει αν δεν με είχες βρει. Να μη γίνω κάποιος άλλος, με κάποια άλλη, κάπου αλλού. Να μην υπάρχει μια άλλη ζωή, όπου θα προσπερνούσαμε ο ένας τον άλλον σ’ έναν άγνωστο δρόμο. Κι εσύ θα με κοιτούσες, κι εγώ θα σε κοιτούσα. Ίσως μάλιστα να χαμογελούσαμε ο ένας στον άλλον. Κι ύστερα θα συνεχίζαμε τον δρόμο μας. Και δεν θα μαθαίναμε ποτέ πως εκείνη ακριβώς τη στιγμή είχαμε αφήσει πίσω μας ολόκληρη τη ζωή μας. Να μην υπάρχει ένα άλλο χέρι μου που θα το κρατάει κάποιος άλλος. Ένα άλλο όνομα, που θα το προφέρει κάποιος άλλος με την τρυφερότητα που περίμενα από σένα. Ένα άλλο κρεβάτι, όπου δίπλα σε κάποιον θα ξυπνάω και πάλι μόνος. Να μην υπάρχει ένα πρωινό που να μη μου λείπεις μόνο και μόνο επειδή δεν σε γνώρισα ποτέ. Γιατί ίσως αυτό να ήταν το πιο θλιβερό. Όχι να σε χάσω, μα να ζήσω μια ολόκληρη ζωή χωρίς ποτέ να μάθω ποιον έχασα. Μόνο αυτή να υπάρχει. Αυτή η ζωή. Εκείνη όπου με βρήκες και μπήκες μέσα μου να κατοικήσεις. Εκείνη όπου δεν χρειάστηκε να γίνω κάποιος άλλος για να μ’ αγαπήσεις. Κι ούτε εσύ χρειάστηκε να μου υποσχεθείς τίποτα. Γιατί απλώς έμεινες. Κι αν κάποτε με ρωτήσουν πού βρίσκεσαι, να μην μπορώ να σε δείξω. Μονάχα να δείξω εμένα.

0/500