(INTRO — pojedyncze uderzenia fortepianu, bardzo cichy puls przypominający bicie serca, urywany oddech): Nic się nie stało. Naprawdę. Siedziałam tylko przy stole. Za oknem przejechał samochód. Ktoś zamknął drzwi. Zegar pokazywał siedemnaście po trzeciej. Zwyczajna noc. A jednak…moje serce nagle zaczęło uciekać przede mną. (ZWROTKA I — delikatny, niespokojny kobiecy wokal): Najpierw przyszło jedno uderzenie. Za mocne. Potem drugie. Za szybkie. Położyłam dłoń na piersi. „Coś jest nie tak.” Wstałam. Zrobiło mi się zimno. Palce zaczęły drżeć. Pokój był ten sam. Ściany stały na swoich miejscach. Drzwi były otwarte. Byłam bezpieczna. Więc dlaczego moje ciało;krzyczało: Uciekaj?! Uciekaj!? (REFREN — wiolonczela, narastające smyczki): Kiedy zabrakło powietrza, choć cały pokój był jego pełen, próbowałam oddychać, ale każdy oddech wydawał się za mały. Serce waliło: Uciekaj! Myśli krzyczały: Coś się stanie! A ja nie wiedziałam, dokąd mam uciec...kiedy tym, czego się boję, jest coś, czego nawet nie potrafię nazwać. (ZWROTKA II — puls przyspiesza, niespokojne smyczki): A potem nauczyłam się bać wcześniej. Przed wyjściem. Przed rozmową. Przed telefonem. Przed snem. „A jeśli znowu?” To pytanie chodziło za mną jak cień. Sprawdzałam drzwi. Sprawdzałam telefon. Sprawdzałam własne serce. Czy bije normalnie? Czy oddycham normalnie? Czy ta myśl jest normalna? Czy ja...jestem normalna? I im bardziej próbowałam upewnić się, że wszystko jest dobrze, tym więcej znajdowałam rzeczy, których mogłam się przestraszyć. (REFREN — mocniejszy chór, przyspieszony puls): Kiedy zabrakło powietrza, zaczęłam bać się następnego oddechu. Każde ukłucie stawało się ostrzeżeniem. Każda cisza zapowiedzią burzy. Każde: „A jeśli...?” Rodziło następne. Aż przestałam bać się tego, co może nadejść... i zaczęłam bać się samego lęku. (CHÓR — nakładające się szepty z różnych stron): A jeśli... A jeśli... A jeśli... Coś się stanie... Nie zdążysz... Nie poradzisz sobie... A jeśli... A jeśli... A jeśli... (ZWROTKA III — nagle prawie sama cisza i fortepian): Pewnej nocy usiadłam na podłodze. Plecy oparłam o zimną ścianę. Nie próbowałam już uciekać. Nie sprawdzałam pulsu. Nie pytałam: „Kiedy to minie?” Położyłam dłonie na podłodze. Zimna. Twarda. Prawdziwa. Spojrzałam na okno. Na lampę. Na kubek stojący przy łóżku. I powiedziałam: — Jestem tutaj. Nie jutro. Nie za godzinę. Nie w tym wszystkim, co może się wydarzyć. Tutaj. (MOST — orkiestra gwałtownie narasta, chór walczy z szeptami): Lęku! Wiem, że próbujesz mnie ochronić! Ale nie każdy dźwięk jest ostrzeżeniem! Nie każde drżenie oznacza katastrofę! Nie każda niewiadoma kończy się źle! Nie mogę przeżyć każdej możliwej tragedii, zanim którakolwiek się wydarzy! (szepty): A jeśli...? — Nie wiem. (szepty głośniej): A JEŚLI?! — Nie wiem. I może...nie muszę wiedzieć. (OSTATNI REFREN — orkiestra stopniowo uspokaja się): Kiedy zabrakło powietrza, nie próbowałam już wziąć go całego naraz. Jeden oddech. Potem drugi. Serce nadal biło szybko. Dłonie nadal drżały. Lęk nie zniknął jak światło po naciśnięciu przełącznika. Ale pierwszy raz nie pobiegłam za nim. Pozwoliłam mu być. I odkryłam,że nawet kiedy się boję...mogę zostać tam, gdzie jestem. (CODA — bardzo spokojny fortepian, wiolonczela, puls coraz wolniejszy): Jest czwarta rano. Pokój nadal wygląda tak samo. Zegar tyka. Samochód przejeżdża pod oknem. Moje serce wciąż bije. Jestem tutaj. Jeszcze tutaj. (delikatny kobiecy chór): Tutaj... Tutaj... (szept): Może jutro znowu przyjdziesz. Może znów przestraszysz mnie tak, że zapomnę wszystko, czego nauczyłam się dzisiaj. Ale kiedy powiesz: „A jeśli coś się stanie?” Spróbuję odpowiedzieć: — A jeśli nie? Nie przestałam się bać. Po prostu...powoli przestaję bać się tego, że się boję. I zaczynam żyć. (jeden spokojny oddech i ostatnia nuta fortepianu)
