In Friesland, waar de frisse wind waait, Bezochten wij een modeparadijs, vol pracht en praal. Mijn vriendin paste kleding, ik wachtte geduldig, Toen hoorde ik een dame, haar stem klonk schuldig. Ze sprak tot de verkoopster, met een zucht: “Een bruiloft nadert, met strenge regels, dat is de lucht. Geen lange jurk, geen broek, zo staat het geschreven, Maar pastelkleuren? Die maken me onzeker, moet ik beven.” Mijn vriendin riep vanuit haar verstopplek, zonder schroom: “Laat die bruiloft voor wat het is, trek aan waar je van droomt!” De dame keek naar haar man, haar blik vol twijfel: “Pastelkleuren staan me niet, ik voel me bleek en wankel.” De verkoopster glimlachte, met een vleugje flair: “Pas deze lila jurk, het zal je schoonheid verklaren.” En zo verliet de dame de winkel, stralend en blij, In pasteltinten, zacht en teer, voelde ze zich vrij. Mijn vriendin stapte uit de paskamer, met een lach: “Zie je wel,” zei ze, “kleuren kunnen alles zijn, elke dag.”
0/500