(Verse 1) ในคืนที่ดาวหล่นร่วงกลางฟ้า ฉันได้ยินเสียงโลหะร้องไห้เบา ๆ เครื่องจักรหมุนแทนหัวใจคน ปล่อยฝุ่นควันปกคลุมเงาโลกเก่า (Pre-Chorus) เราขุดเอาความฝันจากดิน แลกด้วยรอยยิ้มของผืนดินที่โรยรา คำว่า “พัฒนา” พัดแรงเกินควบคุม จนลืมถามว่า…ใครจะอยู่ต่อจากนี้ (Chorus) พายุแรร์เอิร์ธ พัดแรงกลางใจโลก แสงนีออนแทนรุ้งที่เคยสดใส ทุกหยดน้ำตาไหลรวมกับเหล็กและไฟ เมื่อโลกเรียกร้องให้เราหยุดฟังเสียงเธอ (Verse 2) เมืองสว่างแต่ใจคนกลับมืด เสียงเครื่องยนต์กลบเสียงนกที่เคยร้อง เด็กคนหนึ่งมองฟ้าไม่เห็นดาว แต่เห็นภาพสะท้อนของเราในจอแก้ว (Pre-Chorus) เราสร้างเทคโนโลยีด้วยฝัน แต่ลืมสร้างหัวใจที่เข้าใจชีวิต โลกไม่ต้องการฮีโร่ที่ถือปืน แค่คนที่กล้าวางมือถือ แล้วมองฟ้าอีกครั้ง (Chorus) พายุแรร์เอิร์ธ พัดแรงกลางใจโลก แสงนีออนแทนรุ้งที่เคยสดใส ทุกหยดน้ำตาไหลรวมกับเหล็กและไฟ เมื่อโลกเรียกร้องให้เราหยุดฟังเสียงเธอ (Bridge) เสียงฟ้าร้อง…ไม่ใช่โกรธ คือคำขอสุดท้ายจากธรรมชาติ เธอไม่ต้องการทองหรือเงิน แค่ให้เราอยู่ร่วมกัน...อย่างเข้าใจ (Final Chorus ช้า ลึก) พายุแรร์เอิร์ธ พัดพาใจฉันกลับบ้าน ที่ซึ่งต้นไม้ยังจำชื่อเราได้ หากวันหนึ่งลมแรงเกินควบคุม ขอเพียงเราจับมือกัน…ให้พายุนี้กลายเป็นสายลม
