आँसु मेरा हिस्सा होइन, दुःख मेरा पेवा होइन। म त केवल समयले लेखेको, क्षणिक यात्राको एउटा गीत हुँ। एक अनौठो यात्री म त, एक भारी क्षणभरको। कुनै पाइलामै रित्तिनेछन्, मेरा नामका चिनारी। बतासले बोक्ने धुलोजस्तै, कहाँ पुग्छु, थाहा छैन। आज यहाँ मुस्कुराएँ भने, भोलि यहीँ रहने छैन। सुखले मलाई रोजेन कहिल्यै, दुःखले पनि जितेन मलाई। ढलेका प्रत्येक साँझभित्र, बाँचिरह्यो उज्यालो कतै। आँसु मेरा हिस्सा होइन, दुःख मेरा पेवा होइन। यी त बाटोका बटुवा मात्रै, मेरो अन्तिम परिचय होइन। फूल झरे पनि सुवास बाँच्छ, दीयो निभे पनि ताप रहन्छ। मानिस मेटिए पनि कहिलेकाहीँ, उसको माया अमर रहन्छ। जब अन्तिम पाइलो रोकिनेछ, सबै पदचिन्ह हराउनेछन्। तर प्रेमले छोएका मुटुहरूमा, मेरा गीतहरू बाँचिरहनेछन्। आँसु मेरा हिस्सा होइन, दुःख मेरा पेवा होइन। म त केवल यात्रा सकेर जाने, क्षणभरको एक यात्री हुँ।
