เสียงของรัฐฉาน

[Verse 1] เจ็ดสิบปีที่ไฟยังลุกในใจ พรมแดนแบ่งคนด้วยเส้นที่ใครขีดไว้ พี่น้องกลายเป็นศัตรูเพราะคำสั่งใคร คำว่า “เรา” เลือนหาย กลายเป็น “เขา” ในทันใด [Pre-Chorus] ใครกันที่วาดรอยร้าวลงกลางดิน ใครกันที่ได้ยิน แต่ไม่เคยจะยลยิน เสียงของประชาชนที่เงียบงัน กำลังรอวันจะได้เปล่งดังอีกครั้ง [Chorus] ปล่อยมือจากความกลัว เปิดทางให้หัวใจ ให้รัฐฉานได้เริ่มใหม่ ด้วยความเท่าเทียมกันไป ไม่ใช่แบ่งแยกแล้วปกครองอีกต่อไป แต่เป็นเสียงของผู้คน ที่ร่วมสร้างวันใหม่ [Verse 2] เสียงเยาวชนลุกขึ้นถามถึงวันพรุ่งนี้ เสียงผู้หญิงยืนหยัดแม้โลกยังไม่ดี เขาไม่ต้องการสงครามหรืออำนาจใด แค่ชีวิตที่ปลอดภัย และศักดิ์ศรีที่เท่ากัน [Pre-Chorus] แม้โลกภายนอกยื่นมือเข้ามา แต่บางครั้งก็แค่หยุดแผลชั่วครา ถ้าไม่รักษารากลึกในใจ สันติภาพก็แค่ภาพลวงตา [Chorus] ปล่อยมือจากความกลัว เปิดทางให้หัวใจ ให้รัฐฉานได้เริ่มใหม่ ด้วยความเท่าเทียมกันไป ไม่ใช่แบ่งแยกแล้วปกครองอีกต่อไป แต่เป็นเสียงของผู้คน ที่ร่วมสร้างวันใหม่ [Bridge] สหพันธรัฐที่ฝัน ไม่ใช่แค่คำพูด แต่คือความยุติธรรมที่ทุกคนพิสูจน์ หยุดเสียงปืน เปิดพื้นที่ให้เข้าใจ ให้ความไว้วางใจ กลับมาอีกครั้งในใจ [Outro] ถ้าทุกมือจับกันแทนการถืออาวุธ ถ้าทุกเสียงไม่ถูกหยุดด้วยความกลัว รัฐฉานจะไม่ใช่แค่เรื่องเล่าของบาดแผล แต่จะเป็นบทใหม่…ของสันติภาพที่แท้จริง