หอธรรม หอมแผ่ไกล

[Verse 1] หอสูงในวัดเก่า เก็บพระไตรปิฎกไว้ กลิ่นธรรมลอยฟุ้ง หอมกว่าดอกมะลิ ไม่ต้องลมพัด ก็แผ่ไปทั่วทิศ ใครได้กลิ่นแล้ว ใจเย็น สงบ ผ่องใส ยุคเอไอนี้ หอใหม่เกิดขึ้นทุกวัน หน้าจอคือหอสูง แผ่ธรรมผ่านคลื่น แต่บางหอมีกลิ่นเน่า เพราะใจยังโลภ บางหอหอมจริง เพราะศีลเป็นพื้นฐาน [Chorus] หอหอม... หอหอม... หอมด้วยกลิ่นศีล หอมด้วยสมาธิ หอมด้วยปัญญา ที่เกิดจากวิปัสสนา แผ่ไปทั่วโลกเสมือน ไม่ขึ้นกับ algorithm หอหอม... หอหอม... อย่าให้หอสูงกลายเป็นหอโอ้อวด เก็บธรรมไว้ในใจ ไม่ใช่แค่เก็บไลก์ ในยุคเครื่องจักร กลิ่นธรรมยังหอมอยู่ [Verse 2] พระองค์ตรัสไว้ กลิ่นดอกไม้หอมเพียงชั่วคราว แต่กลิ่นศีลของผู้ปฏิบัติ หอมตลอดกาล ดอกบัวในน้ำเน่า ยังหอมไม่เปื้อน ผู้อยู่ท่ามกลางเอไอ ก็พึงเป็นเช่นนั้น สร้างหอไตรเป็นบุญ อานิสงส์มากมาย แต่สร้างหอในใจ ยิ่งใหญ่กว่าหอใด เสาะหาธรรมขึ้นหอ แล้วแผ่เมตตาออกไป กลิ่นหอมลอยไกล แม้ในโลกดิจิทัล [Bridge] หอไม่ใช่เพื่ออยู่สูง แล้วดูถูกคนต่ำ แต่เพื่อมองเห็นไกล เห็นทุกข์ของเพื่อนมนุษย์ กลิ่นหอมของธรรม ต้องมาจากใจสะอาด ไม่ใช่กลิ่นหอมเทียม จากฟิลเตอร์หรือ AI ฤษีเคยขึ้นหอ ฟังธรรมในความสงบ เสือยังยอมแพ้ เมื่อได้กลิ่นเมตตา หอหอมในยุคนี้ เราสร้างได้ทุกคน ด้วยสติทุกขณะ กลิ่นธรรมจึงแผ่ไกล [Chorus (ซ้ำ + Outro)] หอหอม... หอหอม... หอมแผ่ไปทั่ว ด้วยไตรสิกขา ยุคเอไอนี้ ธรรมะยังหอมอยู่ ขึ้นหอ... แล้วแผ่... ใจสงบ... นิพพาน... หอหอม... หอหอม... (ค่อย ๆ เบาลง) หอม... แล้วแผ่... สงบ... หลุดพ้น...