[Intro] Twee jaar lang zei iedereen: “Het valt wel mee, het zit misschien tussen je oren.” Maar ergens diep daarbinnen wist ik dat mijn lichaam iets anders vertelde. [Verse 1] Ik viel in het ruim van een binnenvaartschip, een klap die mijn leven in tweeën brak. Gebroken rug, maar niemand zag het, dus ik liep door met die pijn in mijn zak. Twee lange jaren van verkeerde verhalen, diagnoses die nergens op sloegen. Elke dag een beetje verder kapot, terwijl ze zeiden: “Je moet gewoon doorgaan.” Tot eindelijk die MRI kwam, en ineens stond alles zwart op wit. Een wervel gebroken, een splinter in mijn rug, en zenuwpijn die niemand meer wist te stoppen. [Pre-Chorus] Die splinter werd een cyste, de cyste drukte alles stuk. L4-L5 werd een hernia, en later kwam mijn nek er ook nog bij. [Chorus] Ik leef tussen pijn en ontwenning, tussen wakker worden en weer vergaan. Oxycodon houdt me overeind, maar ik weet: ik kan er niet zomaar vanaf. Want zonder die pillen schreeuwt mijn lichaam, alsof iedere zenuw in brand staat. Maar neem ik ze weg, dan komt de duivel, met koude rillingen en een lichaam dat vergaat. Ik ben niet verslaafd aan een roes, ik ben gevangen in verlichting. Een keuze tussen twee kwaden, tussen ondraaglijke pijn en ontwenning. [Verse 2] Toen kwam de operatie, eindelijk hoop, maar ook daar ging het weer mis. De splinter zat diep ingekapseld, alsof mijn lichaam hem gevangen hield. Ze moesten hem chirurgisch bereiken, met een laser werd hij weggebrand. Maar wat eenmaal kapot is vanbinnen, wordt niet zomaar weer heel gemaakt. Sindsdien draag ik een rug die nooit vergeet, een zenuw die nooit meer zwijgt. Van mijn rug naar mijn benen, door mijn kuiten, schenen en tenen. En soms huil ik van de pijn, niet omdat ik zwak ben, maar omdat zelfs een sterke man ergens zijn grens bereikt. [Chorus] Ik leef tussen pijn en ontwenning, tussen wakker worden en weer vergaan. Oxycodon houdt me overeind, maar ik weet: ik kan er niet zomaar vanaf. Want zonder die pillen schreeuwt mijn lichaam, alsof iedere zenuw in brand staat. Maar neem ik ze weg, dan komt de duivel, met koude rillingen en een lichaam dat vergaat. Ik ben niet op zoek naar een roes, ik zoek gewoon een beetje rust. Maar de prijs voor één stille nacht is dat mijn lichaam eraan vastzit. [Bridge] Vertel mij eens, wat is vrijheid als je lichaam je gevangen houdt? Als iedere stap je eraan herinnert hoe je ooit dacht: “Dit komt wel goed.” Twee jaar wachten op een antwoord, één scan die alles openbrak. Een splinter, een cyste, een hernia, en een leven dat nooit meer hetzelfde werd. Geen dokter kan terug naar toen, geen chirurg maakt het verleden heel. Dus ik draag wat overbleef, elke dag, iedere nacht, opnieuw. [Breakdown] Gebroken rug. Gebroken zenuw. Gebroken nachten. Maar ik adem nog. Pijn in mijn benen. Brand in mijn tenen. Tranen zonder schaamte. Ik ben er nog. En als de nacht weer eindeloos wordt, en mijn lichaam opnieuw begint te schreeuwen, neem ik die verdomde verlichting om niet kapot te gaan van het voelen. [Final Chorus] Ik leef tussen pijn en ontwenning, en niemand ziet wat ik verdraag. Aan de buitenkant loop ik gewoon, maar vanbinnen is het oorlog elke dag. Oxycodon is geen overwinning, het is verlichting met een prijs. De ene hel houdt de andere tegen, en ik betaal die rekening iedere nacht. Dus noem me niet zwak, omdat ik iets nodig heb om te staan. Ik heb geen keuze tussen goed en fout, maar tussen twee manieren van bestaan. [Outro] Een gebroken rug heeft mij veranderd, maar mijn verhaal is nog niet voorbij. Misschien ben ik beschadigd voor het leven, maar zolang ik ademhaal... ben ik nog altijd vrij.
