นกุลปิตาสูตรจิตไม่ไหวโลกไม่ร้าว [Verse 1] กายนี้เป็นเพียงฟองไข่ ผิวบางหุ้มไว้ไม่นานก็ร้าว วันคืนหมุนเวียน ความแก่ไล่ตาม ไม่มีผู้ใดหยุดยั้งกาลเวลา ความเจ็บป่วยเป็นครูผู้เงียบงัน บอกทุกวันว่าโลกไม่เที่ยงแท้ แต่ในหัวใจยังเลือกได้เสมอ ว่าจะหวั่นไหว...หรือมั่นคง [Pre-Chorus] แม้ลมแรงพัดผ่านร่างกาย อย่าให้ลมพัดใจให้สั่นคลอน เมื่อรู้ทันความเกิดดับทุกตอน ใจจะข้ามพ้นทุกข์ทั้งปวง [Chorus] กายอาจไหว...แต่ใจไม่ไหว แม้โลกเปลี่ยนไป...ใจยังเป็นแสง ปล่อยวาง "ตัวเรา" และ "ของเรา" ความทุกข์ก็ค่อยจางหาย เมื่อหนึ่งใจสงบ...หนึ่งโลกก็สงบ หนึ่งคนให้อภัย...ล้านคนมีหวัง สันติภาพเริ่มจากใจที่ตื่นรู้ จิตไม่ไหว...โลกไม่ร้าว [Verse 2] รูป เวทนา สัญญา สังขาร วิญญาณ ล้วนแปรผันเหมือนเมฆบนฟ้า ไม่มีสิ่งใดเป็นของเราแท้ เพียงผ่านมา...แล้วก็ผ่านไป เมื่อไม่ยึดมั่นในขันธ์ทั้งห้า โศกและน้ำตาก็ค่อยเลือนหาย ปัญญาส่องทางเหนือความกลัว เมตตาก่อเกิดทุกหนแห่ง [Bridge] เมื่อประเทศต่างปล่อยวางอัตตา เมื่อศาสนาต่างเปิดหัวใจ เมื่อผู้คนเห็นคุณค่าของกันและกัน สงครามจะหมดความหมาย ไม่มีผู้ชนะเหนือผู้แพ้ มีแต่โลกที่ชนะความเกลียดชัง สันติเริ่มจากการชนะใจตนเอง ดังพุทธดำรัสอันเป็นอมตธรรม [Final Chorus] กายอาจไหว...แต่ใจไม่ไหว แม้โรคภัยมา...ใจยังเบิกบาน ความรัก ความจริง และเมตตา คือพลังแห่งมนุษยชาติ จับมือกันด้วยปัญญา เดินไปด้วยกรุณา จากใจหนึ่ง...สู่ทุกหัวใจ จิตสงบ...โลกก็สงบ จิตเมตตา...โลกก็เมตตา นี่คือหนทางแห่งสันติภาพ จากนกุลปิตาสู่มนุษยโลก [ท่อนจบ (Outro)] ฟองไข่ย่อมแตกตามกาลเวลา แต่ปัญญาไม่เคยแตกสลาย เมื่อใจไม่หวั่นไหวในความเปลี่ยนแปลง โลกทั้งใบ...ก็เริ่มสงบจากภายใน
