ცა ერთი იყო, სუფთა და ლურჯ, ხანგრძლივ დროში მეგონა თურმე. თუ გულს სხვა გზაზე სვლა უნდება, რატომ შიგ სისხლი ჩაქრება? ჩრდილი ხსნის ნელა წყლულებს ღამით, სიყვარულს ტოვებს კვალს სამარად. მომავალი ბნელი, მაგრამ ვდგავარ, სადაც კი გზამ ისევ დამიძახა. მშვიდობით, მშვიდობით, მშვიდობით, მშვიდობით, შუქში ისევ გხედავ. მშვიდობით, მშვიდობით, გთხოვ ნუ დამივიწყებ. მშვიდობით, მშვიდობით, მარტოობის შემდეგ ახალი ცა მელოდება. მზე ერთი იყო, ისევ ანათებს, თითო გულში ჩუმად დამალავს. ერთად ვუყურეთ ცას ძველ დროს, ხელში ხელი მივდიოდით გზაზე. ქარმა ჩურჩულით მწარე თქვა, ხეებმა სიზმარი ჩაგვჩურჩულეს. ერთხელ, ერთხელ, ისევ გნახავ, თვალები ყინვით ცივდება. მშვიდობით, მშვიდობით, მშვიდობით, მშვიდობით, შუქში ისევ გხედავ. მშვიდობით, მშვიდობით, გთხოვ ნუ დამივიწყებ. მშვიდობით, მშვიდობით, მარტოობის შემდეგ ახალი ცა მელოდება. ნაბიჯები ნაცრისფერ გზაზე, ყინვის ქვეშ და ცის ქვეშ ლურჯზე. ჩრდილს უკან შუქი დგება, ახალი გათენება, ახალი სიკვდილი. მშვიდობით, მშვიდობით, მშვიდობით, მშვიდობით, ახალი შუქი მეძახის. მშვიდობით, მშვიდობით, მარტოობის მერე, მშვიდობით, მშვიდობით, გგიშვებ ახლა, მაგრამ ახალი ცა იბადება ხვალ.
