Przez Kalisz pomyka w swym velomobilu, Mijają go auta, a on w swoim stylu. Trzydzieści lat z hakiem w karbonie pracował, Ze szklanych laminatów znów cud wyczarował! Kufry, fotele, poziome rowery, W warsztacie buduje kosmiczne bajery. (Refren) To Maciej z Kalisza, laminatu pan! I do swoich Velo ma konkretny plan! Gdy formszlif położył i wrzucił fotki w sieć, To Kuba aż z zachwytu zaczął głośno grzmieć. Krzyknął, że „Rewelacja!”, Maciej na to rzekł: „Czekaj na lśniącą sztukę i nie minie wiek!” „Gdy wyjdzie na błysk i nerwy opadną, To głowy na forum ze zdziwienia spadną!” (Refren) To Maciej z Kalisza, laminatu pan! I do swoich Velo ma konkretny plan! W piątek czternastego „poród” szybki był Zdjął bandaże z dziobu i z radości wył. Dzioba przybyło centymetrów czternaście. A z wagi ubyło gramów tysiąc naście. Choć tyle samo maty tam wpakował, To chyba jakiś cud w tym procesie schował! (Refren) To Maciej z Kalisza, laminatu pan! I do swoich Velo ma konkretny plan! Łączenia wyszlifował, spolerował szew Kamil ślepia wytężał, zdumiony wznosił brew. Na forum martwa cisza, jak w dupie organisty, Maciej się nie martwi – efekt jest soczysty! (Refren) To Maciej z Kalisza, laminatu pan! I do swoich Velo ma konkretny plan!
