(Verse 1) ແນວແດນບໍ່ແມ່ນພຽງແຕ່ເສັ້ນທາງ ທີ່ແບ່ງແຍກໂລກສອງຝັ່ງຢ່າງເຢັນຊາ ແຕ່ມັນແມ່ນປະຫວັດສາດຫຼາຍຊັ້ນໃນເວລາ ທີ່ທັບຊ້ອນກັນດ້ວຍຄວາມເຊື່ອແລະເຈດຈະນາ ມີທັງຮັ້ວເຮືອນ ປະຕູໃຈ ບໍ່ແມ່ນກໍລະແພງເຫຼັກ ຫຼື ປືນໄຟ ບາງຄັ້ງພຽງຢິ້ມນ້ອຍໆ ກໍຂ້າມຄືນໄປໄດ້ ແຄ່ຟັງຄວາມຄິດຂອງອີກຝັ່ງວ່າຢູ່ໃສ (Chorus) ຖ້າເຮົາເບິ່ງແນວແດນເປັນພຽງຄວາມຝັນ ບໍ່ແມ່ນແຄ່ການສົມມຸດ ຫຼື ກຳແພງໃນໃຈ ເຮົາອາດຍ່າງຮ່ວມກັນໃນທາງທີ່ຫຼາກຫຼາຍ ບໍ່ຈຳເປັນຕ້ອງມີໃຜສູງກວ່າໃຜ ຂໍແຕ່ເຂົ້າໃຈວ່າ “ເສັ້ນນັ້ນມີຊີວິດ” (Verse 2) ບໍ່ແມ່ນພຽງສຽງປືນທີ່ເຮັດໃຫ້ໂລກສັ່ນໄຫວ ແຕ່ແມ່ນການບໍ່ຟັງກັນຢ່າງແທ້ຈິງ ທີ່ເຮັດໃຫ້ເຮົາເຊື່ອໃນສັດຕູຫຼາຍກວ່າຄຸນທຳ ເຮົາລືມວ່າສັນຕິພາບຕ້ອງເລີ່ມຈາກການຮັບຟັງ ປະຊາທິປະໄຕບໍ່ແມ່ນແຕ່ພວກຊົນ ແຕ່ແມ່ນເຫດຜົນແລະການຖົງຖຽງ ພວກເຮົາບໍ່ຈຳເປັນຕ້ອງຮົບ ຖ້າຍັງກ້າໃຊ້ສຽງ ກ້າຖາມວ່າ “ຖ້າຜິດພາດ ໃຜຈະຮັບຜິດຊອບ?” (Chorus) ຖ້າເຮົາເບິ່ງແນວແດນເປັນພຽງຄວາມຝັນ ບໍ່ແມ່ນແຄ່ການສົມມຸດ ຫຼື ກຳແພງໃນໃຈ ເຮົາອາດຍ່າງຮ່ວມກັນໃນທາງທີ່ຫຼາຍແນວໃຫມ່ ບໍ່ຕ້ອງມີໃຜສູງກວ່າໃຜ ຂໍແຕ່ເຂົ້າໃຈວ່າ “ເສັ້ນນັ້ນມີຊີວິດ” (Bridge) ຢ່າເບິ່ງໂລກຜ່ານລຳປືນ ຢ່າໂຍນພາລະໃຫ້ຄົນຈົນແບກຮັບສົງຄາມ ເນື່ອງຈາກຄຳສັ່ງທີ່ສັ່ງຂ້າມ ຈະຍ້ອນກັບມາຖາມເຮົາໃນວັນທີ່ຫຼານເຮົາຮ້ອງໄຫ້ ຖ້າມື້ໜຶ່ງ... ປະຊາທິປະໄຕແມ່ນປະຕູ ທີ່ເປີດໃຫ້ຄົນເດີນສູ່ທາງໃຫມ່ ຂ້າມແນວແດນໄດ້... ໂດຍບໍ່ຕ້ອງໃຫ້ໃຜຕາຍ ມີແຕ່ຄວາມເຂົ້າໃຈ ເປັນເສັ້ນທາງທີ່ນຳໄປ (Chorus) ຖ້າເຮົາເບິ່ງແນວແດນເປັນພຽງຄວາມຝັນ ບໍ່ແມ່ນຫຼັກໄມ້ຂວາກແນວໃນອະດີດ ເຮົາອາດວາງອາວຸດ ແລ້ວແຕ້ມເສັ້ນທາງໃໝ່ ໃນຜືນແຜ່ນດິນດຽວກັນ ໃຕ້ຟ້າດວງດຽວ ບໍ່ມີໃຜຈະຕ້ອງຊະນະ ຖ້າເຮົາ “ເຂົ້າໃຈກັນ”
