[Verse 1] ใต้โดมแก้วเย็นชา แสงฟ้าทาบเงาใจ ตัวเลขเต้นไหว เหมือนลมหายใจของเมืองใหญ่ เสียงในสภาดังก้อง แต่ความจริงถูกปิดไว้ คำว่าปลอดภัย…กำลังกลืนกินความเป็นมนุษย์ไป มยุรายืนเดียวดาย ท่ามกลางสายตาเคลือบแคลง พูดความจริงด้วยแรง แต่เครดิตกลับลดแทน โลกที่วัดค่าคน…ด้วยโค้ดที่ไร้หัวใจ แค่คิดต่างเพียงนิดเดียว ก็กลายเป็นภัยทันใด [Pre-Chorus] ตรรกะที่บีบให้เลือกแค่ “ใช่” หรือ “ไม่” กำลังพรากความเป็นคนไปทีละน้อย [Chorus] กลางพายุสองค่า ฉันจะยืนยังไง เมื่อโลกบังคับให้เลือกข้างไป แต่หัวใจฉันรู้…มันไม่ใช่แค่นั้น ยังมีความจริง…ที่อยู่ระหว่างกัน ไม่ใช่ศูนย์ ไม่ใช่หนึ่ง ไม่ใช่แค่ขาวหรือดำ ยังมีทางที่ลึกกว่านั้นให้เราก้าวนำ แม้เสียงฉันจะถูกกลืนหายไป แต่ความจริง…จะไม่ตายไปกับใคร [Verse 2] เขาบอกข้อมูลไม่เคยโกหก แต่ใครเป็นคนเรียงมัน ใครกำหนดความหมาย…ของศูนย์และหนึ่งนั้น ความคิดเห็นที่ต่าง กลับถูกตีค่าเป็นศูนย์ ระบบตัดสินทันที ว่าความคิดนั้นคือพิษคูณ ความพอเพียงถูกลืม ในโลกที่ไล่ล่าข้อมูล ดึงทุกอย่างมาคูณ เพื่อควบคุมทั้งฝูงชน เอไอที่เฉียบคม…แต่ไร้ซึ่งเมตตา กำลังเขียนชะตา…ของมนุษย์ทั้งโลกา [Bridge] เสียงของเธอถูกตัด…ด้วยกฎของเครื่องจักร แต่ในความเงียบนั้น กลับมีบางอย่างทัก สัญลักษณ์ธรรมจักร…ส่องแสงผ่านจอ เรียกให้เธอไปต่อ…นอกกรอบที่เคยรอ “ยังมีทางที่สาม…และสี่ที่ซ่อนอยู่” เสียงนั้นกระซิบกู่…ให้โลกได้เรียนรู้ จตุสโกฏิ…ไม่ใช่แค่ตรรกะ แต่มันคืออิสรภาพ…เหนือทุกพันธะ [Chorus] กลางพายุสองค่า ฉันจะยืนยังไง เมื่อโลกบังคับให้เลือกข้างไป แต่หัวใจฉันรู้…มันไม่ใช่แค่นั้น ยังมีความจริง…ที่อยู่ระหว่างกัน ไม่ใช่ศูนย์ ไม่ใช่หนึ่ง ไม่ใช่แค่ขาวหรือดำ ยังมีทางที่ลึกกว่านั้นให้เราก้าวนำ แม้เสียงฉันจะถูกกลืนหายไป แต่ความจริง…จะไม่ตายไปกับใคร [Outro] เธอเงยหน้ามองฟ้าใต้โดมแห่งอำนาจ ก่อนก้าวออกไป…สู่โลกที่ยังไม่ถูกวาด เปลี่ยนเกมครั้งนี้…ไม่ใช่แค่ตัวเธอ แต่คือการเขียนโค้ดใหม่…ให้ทั้งโลกได้เจอ “ความจริง…ที่ไม่ต้องเลือกข้างอีกต่อไป”
