[Κουπλέ 1] Τόσα χρόνια τα μοιραστήκαμε, τόσα χρόνια χέρι με χέρι, γελάσαμε, κλάψαμε μαζί, κι όμως πάντα βρίσκαμε ο ένας τον άλλον. Υπήρχαν μέρες γεμάτες χαρά, και νύχτες που όλα έμοιαζαν δύσκολα, κάποιες φορές μια λέξη πλήγωνε βαθιά, μα το χέρι σου έμενε στο δικό μου. [Προ-Ρεφρέν] Δεν συμφωνούσαμε πάντα, δεν ήταν κάθε δρόμος εύκολος. Μα όταν η ζωή μάς δοκίμαζε, η καρδιά μου γύριζε πάντα σε σένα. [Ρεφρέν] Σ’ αγαπώ τόσο πολύ, και όλο πιο πολύ, με κάθε χρόνο που περνά. Για όλα όσα ζήσαμε, για όλα όσα θα ’ρθουν, για κάθε όνειρο που μας χαρίζει η ζωή. Κι αν ο χρόνος αφήνει τα σημάδια του, κι αν τα μαλλιά μας ασημίσουν, τότε το ξέρω ακόμα πιο βαθιά: Σ’ αγαπώ τόσο πολύ, και όλο πιο πολύ. [Κουπλέ 2] Χτίσαμε μαζί τη ζωή μας, λιθαράκι το λιθαράκι, μεγαλώσαμε το παιδί μας, κι ύστερα γίναμε παππούς και γιαγιά. Είδαμε μικρά χεράκια να μεγαλώνουν, ακούσαμε γέλια μέσα στο σπίτι, κι εκεί, στα μάτια των εγγονιών μας, είδαμε ξανά τη χαρά μας. [Προ-Ρεφρέν] Χρειάστηκε να πούμε αντίο, περάσαμε χτυπήματα της μοίρας. Κάποια μας λύγισαν σχεδόν, μα εμείς μείναμε ακόμα μαζί. [Ρεφρέν] Σ’ αγαπώ τόσο πολύ, και όλο πιο πολύ, με κάθε χρόνο που περνά. Για όλα όσα ζήσαμε, για όλα όσα θα ’ρθουν, για κάθε όνειρο που μας χαρίζει η ζωή. Κι αν ο χρόνος αφήνει τα σημάδια του, κι αν τα μαλλιά μας ασημίσουν, τότε το ξέρω ακόμα πιο βαθιά: Σ’ αγαπώ τόσο πολύ, και όλο πιο πολύ. [Γέφυρα – απαλά, βαθιά, συγκινητικά] Κι όταν τα χρόνια γίνουν πιο βαριά, όταν η αρρώστια μας στερεί τη δύναμη, όταν τα βήματά μας γίνουν πιο αργά κι όλα δεν θα είναι πια όπως παλιά, θα είμαι εδώ, όπως ήσουν κι εσύ για μένα, σε κάθε αυγή, σε κάθε νύχτα. Γιατί αυτό που μας κρατάει είναι κάτι πιο μεγάλο από τις λέξεις: είναι η αγάπη που μας δίνει δύναμη. [Κουπλέ 3 – ήρεμο και πολύ τρυφερό] Ξέρω το γέλιο σου, τις έγνοιες σου, το βλέμμα σου πριν ακόμα μιλήσεις. Ξέρω τα όνειρα που κρατάς σιωπηλά και το βάρος που κάποιες φορές κουβαλάς. Δεν χρειάζεται πια να υποσχεθούμε τίποτα, γιατί ξέρουμε τι έχει αξία: μια γνώριμη καρδιά στο πλευρό σου, όταν ο κόσμος γύρω αλλάζει. [Ρεφρέν – μεγαλύτερο, συναισθηματικό] Σ’ αγαπώ τόσο πολύ, και όλο πιο πολύ, πιο βαθιά απ’ όσο μπορώ να σου πω. Μετά από τόσα χρόνια, είσαι ακόμα εσύ ο άνθρωπος που νιώθω σπίτι μου. Κι αν ο χρόνος αφήνει τα σημάδια του, κι αν τα μαλλιά μας γίνουν ασημένια, θα περπατήσω ξανά τον δρόμο μαζί σου. Σ’ αγαπώ τόσο πολύ, και όλο πιο πολύ. [Τελικό – πολύ ήσυχα, σχεδόν ψιθυριστά] Κι όταν κάποτε κοιτάξουμε πίσω σε ολόκληρη τη ζωή που ζήσαμε μαζί, θα κρατώ ακόμα το χέρι σου και θα ευγνωμονώ κάθε μέρα μαζί σου. Για κάθε γέλιο, κάθε δάκρυ, για κάθε «εμείς» μέσα στα χρόνια. Είσαι το σπίτι μου, η αγάπη μου, ο άνθρωπός μου — και πάντα θα είσαι. [Outro] Σ’ αγαπώ τόσο πολύ… και όλο πιο πολύ. Σήμερα, αύριο, για πάντα εμείς.
