กฬารขัตติยสูตรแสงแห่งญาณ

กฬารขัตติยสูตรแสงแห่งญาณ [Intro] มีคำถามอยู่ในทุกลมหายใจ เหตุใดเราจึงเกิดมา เหตุใดต้องรัก ต้องลา และเหตุใดทุกสิ่งต้องผ่านไป ใต้ความเคลื่อนไหวของโลก มีทางสายหนึ่งซ่อนอยู่ รอเพียงใจที่มองดู ด้วยแสงแห่งญาณ [Verse 1] มองเห็นชรา…ก็ไม่หวาดกลัว มองเห็นมรณะ…ก็ไม่สิ้นหวัง เมื่อรู้ว่าสิ่งทั้งหลายยัง ดำเนินไปตามเหตุปัจจัย ชาติไม่ได้เกิดลำพัง ภพไม่เกิดโดยไร้เงา อุปาทาน ตัณหา และความเป็นเรา ล้วนสืบต่อกันไม่สิ้นสุด [Pre-Chorus] แต่เมื่อรู้เหตุแห่งการเกิด ก็เริ่มเห็นหนทางแห่งการดับ เมื่อใจไม่วิ่งตามสิ่งลวงลับ ทุกก้าวกลับกลายเป็นอิสระ [Chorus] รู้การเกิด…รู้การดับ รู้สิ่งรับ…และสิ่งปล่อย รู้ว่าทุกอย่างค่อย ๆ ลอย ผ่านเข้ามาแล้วจากไป รู้เหตุ…จึงไม่หลงทาง รู้ทาง…จึงไม่หวั่นไหว อริยมรรคนำดวงใจ สู่ความสงบที่ไม่แปรเปลี่ยน [Verse 2] เวทนาเกิดแล้วเปลี่ยน ผัสสะผ่านเข้ามาแล้วจาง นามรูปไม่เคยคงกลาง วิญญาณก็เคลื่อนไหวตามเวลา สังขารสร้างโลกขึ้นมา แล้วสลายเมื่อเหตุหมดลง ไม่มีสิ่งใดควรยึดมั่นตรง มีเพียงใจที่เรียนรู้ [Bridge] ธรรมญาณ…คือการเห็นจริง อันวยญาณ…คือการเข้าใจต่อเนื่อง ผู้เดินบนหนทางนี้ไม่หลงเรื่อง อดีต อนาคต หรือเงาของตน ไม่ใช่หนีโลก แต่เข้าใจโลก ไม่ใช่หยุดเดิน แต่เดินอย่างตื่นรู้ [Final Chorus] รู้ชรา…จึงไม่ประมาท รู้มรณะ…จึงเห็นคุณค่าของวัน รู้ทุกข์…จึงไม่สร้างมัน รู้เหตุ…จึงวางลงได้ แสงแห่งญาณไม่ใช่แสงภายนอก แต่เป็นดวงตาที่ตื่นขึ้นในใจ เมื่อรู้ตามความเป็นจริงเมื่อใด ประตูแห่งอมตะ…ก็อยู่ไม่ไกล [Outro] ไม่มีสิ่งใดต้องครอบครอง ไม่มีสิ่งใดต้องยืนยง มีเพียงใจที่เห็นตรง และเดินต่อ…ด้วยแสงแห่งญาณ