กฬารขัตติยสูตรเมื่อเหตุสิ้นชาติจึงดับ

กฬารขัตติยสูตรเมื่อเหตุสิ้นชาติจึงดับ [Intro] มีคนถามถึงปลายทาง ว่าหลุดพ้นนั้นเป็นอย่างไร ต้องประกาศตนเพียงใด จึงเรียกว่าถึงฝั่งจริง แต่เสียงหนึ่งตอบอย่างสงบ ไม่ใช่ถ้อยคำ ไม่ใช่ชื่อเสียง สิ่งที่ดับ…ไม่ต้องอวดอ้าง เพียงใจวาง ก็รู้เอง [Verse 1] ชาติไม่ได้เกิดลอยมา ทุกสิ่งมีเหตุแห่งการเคลื่อนไหว ภพเกิดจากสิ่งที่ใจยึดไว้ อุปาทานเกิดจากความอยากภายใน ตัณหาก่อจากเวทนา เวทนาเกิดจากการสัมผัส ชีวิตทั้งสายที่เราเรียกว่าตัวตน ล้วนเชื่อมโยงกันด้วยเหตุปัจจัย [Pre-Chorus] เมื่อมองเห็นสายธารนี้ จึงไม่โกรธความเปลี่ยนแปลง ไม่หวงสิ่งที่ต้องจาก และไม่สร้างโซ่ตรวนเพิ่ม [Chorus] เมื่อเหตุสิ้น…ชาติจึงดับ เมื่อไม่จับ…ใจก็เบา ไม่มีอะไรต้องครอบครอง ไม่มีอะไรต้องเป็นเรา อาสวะค่อยเลือนหาย เมื่อใจรู้ตามความจริง ความหลุดพ้นไม่ส่งเสียง แต่สงบนิ่งอยู่ภายใน [Verse 2] สุขก็ผ่าน ทุกข์ก็ผ่าน แม้ความสุขก็ไม่ยั่งยืน สิ่งที่ใจเคยวิ่งไล่ทุกคืน แท้จริงเป็นเพียงเงาของเวลา ผู้รู้ไม่ได้ยืนเหนือใคร ไม่ได้ประกาศว่าตนถึงแล้ว แต่เห็นชัดในใจตนเอง ว่าของหนักนั้นวางลง [Bridge] ถ้าวันหนึ่งมีคนถาม รู้ได้อย่างไรว่าเดินถูกทาง ตอบเพียงว่า ใจไม่วิ่งตามความอยาก ใจไม่สร้างตัวตนเพิ่ม และไม่ทุกข์เพราะสิ่งเปลี่ยนไป [Final Chorus] เมื่อรู้เหตุ…ก็รู้ทางดับ เมื่อรู้จักปล่อย…ก็รู้จักพอ เมื่อไม่หลงถือสิ่งใดต่อ โลกทั้งโลกก็เบาลง ไม่ใช่หนีจากชีวิต แต่เข้าใจทุกสิ่งตามจริง เมื่อปัจจัยค่อยสงบนิ่ง ใจจึงถึงความเป็นอิสระ [Outro] ไม่มีชัยชนะเหนือใคร มีเพียงใจที่ไม่ต้องยึด เมื่อเหตุสิ้น…สิ่งนั้นย่อมหยุด และความสงบ…ก็เผยตัว