เสียงสันติภาพซอกตึก

[Verse 1] ในซอกตึกที่ผู้คนเร่งรีบ เสียงหัวใจยังเต้นหอบหืดเหนื่อยล้า คำสอนเก่า บอกเราว่า “คนต่างกัน…ต้องระวัง ต้องหวาดกลัว” [Verse 2] เกลียดชังฝังสมอง…มันไม่ใช่ธรรมชาติ ไม่ใช่สายเลือด ไม่ใช่ชะตากรรม มันถูกสร้าง…จากการเล่า จากคำซ้ำ ๆ จากบ้าน โรงเรียน สังคม ที่บอกให้เชื่อ [Chorus] โอ้…เสียงสันติภาพดังแผ่วในซอกตึก บอกเราว่า “เรายังเหมือนกัน” เกิด แก่ เจ็บ ตาย ใต้ฟ้าเดียวกัน จะมองความต่าง…หรือลองฟังความเหมือน? [Verse 3] อาเซียนมีของ…ที่โลกยังไม่เห็น ไม่ใช่แค่เศรษฐกิจ ไม่ใช่แค่เขตแดน แต่คือฝัน…ของเพื่อนบ้านที่โอบกอดกัน แม้มีแผล…แต่ไม่ยอมสอนเกลียดชังต่อไป [Chorus] โอ้…เสียงสันติภาพดังแผ่วในซอกตึก บอกเราว่า “อย่าหยุดถามคำตอบ” อภัยให้กัน แม้ยากดั่งคณิตศาสตร์ แต่ก็เป็นหนทางเดียว…ที่มนุษย์จะก้าวข้ามไป [Outro] ความต่างก็เพียงสีสันบนจานอาหาร แต่หัวใจทุกดวง…ก็เต้นจังหวะเดียวกัน ซอกตึกนี้ อาจมืด อาจแคบ แต่เสียงสันติภาพ…ยังสะท้อนก้องไกล