[Verse 1] เสียงปืนดัง...กลางความมืด ลูกหลงทะลุหลังคาบ้าน ชาวบ้านตื่น...วิ่งหาที่หลบ น้ำตาไหลกับเสียงระเบิดกระหน่ำ เด็กน้อยถามว่า “ใครยิง?” แม่กอดลูกไว้ ตอบพร้อมน้ำตา “ไม่ใช่เราที่เริ่มก่อน... เขมรยิงมาก่อนนะจ๊ะ...ลูกจ๋า” [Chorus] เขมรยิงก่อน... แล้วใครต้องหนี? คนไทยต้องอพยพทั้งที่อยู่ตรงนี้ แผ่นดินเกิด...กลับกลายเป็นที่เสี่ยงตาย เพียงเพราะเขามองเราเป็นศัตรู... ทั้งที่เราไม่เคยทำร้าย เขมรยิงก่อน... ประวัติศาสตร์จะจดไว้ ใครลั่นกระสุน ใครแสร้งเป็นผู้ดี ยกธงขาวไว้หน้ากล้องทีวี แต่ลับหลังกระสุนนั้นยังวิ่งไม่หยุดเลย... [Verse 2] เราอดทน... เพราะไม่อยากสูญเสีย แต่เขากลับเหยียบใจเราโดยไม่แยแส ผู้นำเรายังยืนข้าง “สันติ” แต่ผู้นำเขากลับจุดไฟแห่ง “เกลียดชัง” ชายแดนไม่ใช่กระดานหมากรุก ที่ใครจะขยับแล้วถอยอย่างง่ายดาย ที่นั่นคือบ้านของคน มีชีวิต มีหวัง ไม่ใช่สนามซ้อมปืน…ของใครบางราย [Chorus] เขมรยิงก่อน... แต่โลกกลับเงียบ ไม่มีใครฟังเสียงชาวบ้านที่เจ็บปวด ลูกปืนไม่มีศาสนา ไม่มีชาติ มีแต่ความตาย...ที่กระจายอย่างไม่เลือกหน้า เขมรยิงก่อน... จำไว้ให้ชัด อย่าหลงคำหลอกที่เขาปั้นแต่งมา เรายังยืนข้างความจริงและศรัทธา ว่าสันติภาพ... ต้องสร้างด้วยใจ ไม่ใช่กระสุนปืนกล [Bridge / Spoken Interlude] “ผมชื่อฮง เป็นคนเกาหลีใต้... อยู่เมืองไทยมากว่า 20 ปีแล้ว ผมเห็นกับตาว่าใครเริ่มก่อน และผมขอประณามการกระทำที่ไร้มนุษยธรรมนี้ คนไทยรักสันติ... แต่จะไม่ยอมให้ใครมายิงก่อน” [Outro] เขมรยิงก่อน... เราไม่ลืม เสียงแรกที่เปลี่ยนเมืองให้กลายเป็นซาก แต่เราจะไม่ตอบด้วยความมืดมน เราขอแค่ "เขา" ยอมรับ... และ "หยุดมัน" เสียที เพื่อคนที่ล้มลง... และเพื่อสันติภาพที่แท้จริง
