อุชฌานสัญญีสูตรปล่อยเวรปล่อยโทษคือเสียงแห่งสันติภาพ

[Intro] แสงธรรมส่องใจ ในคืนที่วุ่นวาย เสียงหนึ่งเตือนเรา จากความหลงผิดไป เพ่งโทษคนอื่น จนลืมดูใจ สุดท้ายก็เผาไหม้ อยู่ในตัวเราเอง [Verse 1] คำพูดสวยงาม แต่การกระทำว่างเปล่า แสร้งเป็นคนดี แต่ใจยังหลอกลวง เหมือนพรานล่อนก ด้วยเหยื่อที่พราง สุดท้ายก็หลงทาง ในเงาของตัวเอง [Pre-Chorus] สิ่งใดทำจริง จึงควรเอ่ยออกไป สิ่งใดไม่ทำ อย่าพูดให้หลงตน [Chorus] ปล่อยเวร ปล่อยโทษ วางความโกรธในใจ อย่าเก็บเอาไฟ มาเผาใจเราเอง ให้อภัยกันเถิด แล้วใจจะเบาสบาย โลกจะสงบได้… เริ่มจากใจเรา [Verse 2] เมื่อเธอเพ่งโทษ มองผิดของใคร หากใจยังโกรธ ก็สร้างเวรไม่จบ ไม่มีใครสมบูรณ์ ไม่มีใครไร้ผิด ผู้มีปัญญา จึงไม่ยึดโทษใคร [Pre-Chorus] ถ้าโลกนี้ไม่มี ใครผิดพลาดเลย แล้วใครเล่าจะเรียนรู้ ความดีงาม [Chorus] ปล่อยเวร ปล่อยโทษ วางความโกรธในใจ อย่าเก็บเอาไฟ มาเผาใจเราเอง ให้อภัยกันเถิด แล้วใจจะเบาสบาย โลกจะสงบได้… เริ่มจากใจเรา [Bridge] พระตถาคต ผู้รู้ ผู้ตื่น ไม่ยึด ไม่โกรธ ไม่ผูกเวรใคร แม้ใครล่วงเกิน ก็ยังอภัย เพราะใจที่ใส ไม่เก็บความแค้น [Hook] ทำจริง พูดจริง คือทางของธรรม ไม่ใช่แค่คำ ที่ลอยไปวันๆ มีสติรู้ใจ ในทุกคืนวัน เวรจะไม่ผูกพัน ถ้าใจเรา “ปล่อย” [Verse 3] เมื่อรู้ความผิด แล้วขออภัย เริ่มต้นใหม่ ด้วยใจที่ดี ไม่เพ่งโทษใคร ไม่หลงในตัวตน ทางแห่งกุศล จะนำพาเราไป [Outro] ปล่อยเวร ปล่อยโทษ ปล่อยความยึดมั่น เหลือเพียงใจนั้น ที่เบาและสว่าง เสียงแห่งสันติ จะไม่เลือนจาง เมื่อเราเลือกวาง… ทุกอย่างในใจ